Od 1 stycznia do 30 kwietnia dokonujemy rozliczeń podatkowych. Prawo daje nam możliwość przekazania 1% naszego podatku na rzecz wybranej przez nas organizacji pożytku publicznego. Wielkość naszego podatku nie ulegnie zmianie – my jedynie decydujemy o jego przeznaczeniu.  

Zwracamy się zatem z serdeczną prośbą o przekazanie 1% należnego podatku na cele realizowane przez Caritas Archidiecezji Katowickiej lub na Fundację Caritas Katowice Są do zabrania ulotki. Wystarczy na zeznaniu podatkowym PIT wpisać w odpowiedniej rubryce nr KRS Caritas Archidiecezji Katowickiej  (0000221725) lub Fundacji Caritas Katowice (0000291119) oraz kwotę przekazywanego 1% podatku. 

Na stronie internetowej Caritas (www.katowice.caritas.pl) znajduje się gotowy bezpłatny program do wypełniania zeznań podatkowych. Skorzystajmy z niego to ułatwi wsparcie dzieł miłosierdzia prowadzonych przez naszą diecezjalną Caritas.

„Jeden Bóg,  jedna wiara, jeden chrzest…”

Wiele już słyszeliśmy o ekumeniźmie. Obchodzimy dni i tygodnie modlitw o jedność. Często jednak stawiamy sobie pytanie po co?  Czy nie można usiąść za stołem i podpisać kontrakt? O co chodzi w tej całej jedności? Czy to nie jest obojętne w jakim kościele uczestniczy się we Mszy? 

Są to pytania,  które wynikają z braku wzajemnego poznania. Poznanie tego co dzieli musi prowadzić do poznania tego co łączy. A łączy wiele – jeden Bóg,  jeden chrzest,  a szczególnie wspólna modlitwa. 

Modlitwa scala jak spoiwo cegły w budowli. Jesteśmy Bożą budowlą, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus. To właśnie On jest fundamentem. Nie powiedzie się budowanie jeżeli nie będzie położony solidny fundament. 

Jedność chrześcijan zasadza się więc na prawdziwym odkrywaniu Chrystusa  – Prawdy, kroczeniu śladami Chrystusa – Drogi i kierowaniu się wskazaniami Chrystusa – Życia. 

Dopiero w obliczu Tej Prawdy, na ścieżce Tej Drogi i w takim Życiu można kroczyć wspólnie. Wymaga to jednak odwagi przyjęcia tego co niewygodne, pokornego przyznania się do win i spojrzenia nacechowanego braterską miłością.

Wymaga to także budowania więzi między ludźmi opartej na miłości braterskiej.

Serce jest synonimem i odniesieniem całego naszego życia. To „z serca płyną życzenia”, to „z sercem wykonujemy pracę”, to sercem kochamy i nienawidzimy. Można mnożyć przykłady naszego myślenia, słuchania, patrzenia, działania „z sercem”.   

Dobro i zło ma swoje źródło w nas – mówimy w sercu. Pismo święte podkreśla, że „z serca płyną myśli i uczynki człowieka”. To od stanu naszego serca zależy nasze nastawienie do Boga i człowieka. Serce spętane grzechem będzie szukało okazji okazania swego zła. Serce czyste będzie szukało okazji okazania dobra. 

Praktyczny materializm dzisiejszych czasów nauczył nas patrzenia na człowieka jak na biologiczną fabrykę. Istota do pracy, jedzenia, spania i załatwiania potrzeb fizjologicznych. Tak też często patrzymy na nasze życie i drugiego człowieka. Inni są od tego, aby na nas pracować, aby dać nam jeść, aby dać nam mieszkanie, aby zaspakajać nasze zachcianki, aby  dać  nam  przyjemność.    

Po użyciu, zużyciu lub znudzeniu się  takim „przedmiotem” po prostu go wyrzuca.  

„Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy ”. 

Ciało, zamiast być nośnikiem uczuć i myślenia, jest dziś często towarem do sprzedawania, kupowania i oglądania, w myśl materialistycznej zasady:  

wartość ma tylko to, co da się przeliczyć na pieniądze. 

Serce brudne i puste nie może być właściwym źródłem człowieczeństwa. Nie może też być „mieszkaniem” Boga.  

Błogosławieni, którzy oczyszczają  swe  serce  w  zdrojach sakramentu pojednania i wypełniają je Bogiem w uświęcającej Łasce Komunii św.

Niedziela Chrztu Pańskiego to przede wszystkim wspomnienie wydarzenia, kiedy Chrystus rozpoczyna publiczną działalność. Ważnym elementem tego wydarzenia jest objawienie się Trójcy Świętej, która daje świadectwo Jego Boskiej Misji.

Jednak dla nas Chrzest kojarzy się z otrzymanym kiedyś sakramentem. Raz po raz w życiu przypomina nam się o jego ważności, kiedy uczestniczymy w obrzędzie chrztu naszych dzieci.

Liturgia ukazuje nam istotne dla chrztu elementy. Jednym z podstawowych jest wyznanie wiary. Wiara jest procesem dynamicznym. Potrzeba więc już dorosłego jej rozwijania.

Warto też pamiętać, że chrzest jest nie tylko wielkim zaszczytem i dumą bycia Dzieckiem Bożym.   Niesie on też zobowiązania wobec Bożej Rodziny. Cóż to za ojciec, matka, brat i siostra, która nie jest zainteresowana życiem rodziny i nie staje w obronie jej honoru i godności.

Dziś warto zwrócić uwagę na przyrzeczenia składane przy chrzcie przez rodziców i chrzestnych. Z ich realizacją coraz częściej jest problem. Każdy z rodziców i chrzestnych powinien sobie zadać pytanie o odpowiedzialność i świadectwo tego co przyrzekali.

CHRZEST  ŚWIĘTY 

14 dzieci   4  dziewczynki  10 chłopców
w 2010 /16 /12  dziew.  4  chłop.

I Spowiedź i I Komunia Św. 

Wczesna Komunia Św. 1 dziewczynka    
16 dzieci      2 dziewczynki    13  chłopców
w 2010 /17 /3  dziew.  14 chłop.

BIERZMOWANIE

38 młodzieży     22  dziewczyny   16 chłopców
w 2010 /29 /16  dziew.  13 chłop.

MAŁŻEŃSTWO

17 par
w 2010 /13 /par

POGRZEBY

11 OSÓB     4   kobiety    7  mężczyźni
w  2010 /4 /1  kobieta.  3 mężczyzn

Minął niepowtarzalny Sylwester – rozpoczął się Nowy Rok. Kiedy opadną emocje i sen z powiek, kiedy  zatrą  się  szampańskie wspomnienia – nadejdzie czas zadumy, refleksji i … niepokoju. 

Jak to będzie w nowym roku, jak się nam będzie żyło?  Czy będzie lepiej, łatwiej, prościej? Nasz niepokój wzrasta i będzie wzrastał przynajmniej przez najbliższe tygodnie. Powód? 

W telewizji, gazetach, radiu będziemy słyszeli i czytali najstarsze i najnowsze przepowiednie dotyczące naszej przyszłości. 

Dzisiaj  staje  przed  nami Nowonarodzony Jezus Chrystus i przynosi nam nadzieję i spokój. 

Dzisiaj, tutaj, teraz, otrzymujesz od Trójjedynego Boga wielką łaskę – nadzieję i pewność, że nie jesteś na ziemi sam. 

Dzisiaj Jezus usuwa wszelkie rozterki i wszelki niepokój.  ……. Zostawia Ci do pomocy Maryję i  św. Józefa.  Zostawia Ci tak wiele – by było łatwiej, bezpieczniej i pewniej żyć. Święta Boża Rodzicielka i św. Józef to potężni orędownicy u Ojca Niebieskiego. Zobacz jak żyli, jak postępowali. Ile w ich życiu było niepokoju, wątpliwości, rozterek i wielkich znaków zapytania dotyczących przyszłości. A jednak posłuszeństwo Bogu, przyjęcie wszystkiego co On daje pozwoliło osiągnąć pokój, szczęście, świętość – niebo.

Każda Eucharystia, każda modlitwa przynosi błogosławione owoce: pokój serca, szczęście, nadzieję. Kto zaufa Bogu nigdy nie czuje się samotny, niczego się  nie  lęka.   Dlaczego? – bo z nim jest Bóg. Dlatego w Nowym Roku niczego nie musisz się bać – pokój z Tobą.

Każdego roku na nowo głoszona jest światu ta wesoła nowina, że dziś narodził się Zbawiciel, Mesjasz Pan.

Każdego roku przeżywamy jakby nowe Boże Narodzenie.   Ze wzruszeniem słuchamy o tym jak „Słowo stało się Ciałem i zamieszkało między nami”. Ze wzruszeniem słuchamy o tym, co zdarzyło się w Betlejem.

„Chrystus narodził się w żłobie, ale biada, jeśli nie narodził się w Tobie!”

Kolejne Boże Narodzenie. To znaczy kolejna szansa by zmienić serce, by zmienić siebie!

Jakie to szczęście, że Jezus przyszedł na ziemię, w taki sposób. Tak zwyczajnie.

Święta Rodzina żyje miłością. Miłością, jaką miłują się Maryja i Józef. Miłością, w ogniu której będzie się rozwijał i wzrastał mały Jezus.

Jeżeli w małżeństwie, rodzinie, w naszych domach miłość jest żywa i czynna, Jezus jest tam rzeczywiście obecny!

„A Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”.

Pozwólmy Chrystusowi narodzić się i w naszych domach, w naszych rodzinach, w naszych wspólnotach, w naszych sercach.

Święta Bożego Narodzenia zachęcają by atmosferą, którą widzimy w stajence betlejemskiej dzielić się z innymi. W zwykłej codzienności – dzisiaj!

Na co dzień jest w nas tyle trosk życia codziennego, zabiegania i pracy. Stajenka betlejemska uczy nas dzisiaj właśnie bycia razem.

„ Z  Maryją oczekujemy przyjścia Pana.”

Ostatnia niedziela Adwentu. Kończy się czas oczekiwania, myśl Kościoła zwraca się ku Matce Oczekiwanego. Ona jest centralną postacią liturgii ostatnich dni Adwentu. Tak właśnie było wtedy, kiedy naród wybrany czekał na spełnienie się Bożych obietnic. Kiedy Ona pojawiła się na świecie, to był znak, że Zbawiciel już blisko, że już nadchodzi. W Niej Bóg przygotował jakby dom, z którego miał wyjść do ludzi Obiecany. Dziesięć wieków przed przyjściem Zbawiciela, prorok Natan zapowiadał królowi Dawidowi, że Pan zbuduje mu dom: „Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności i utwierdzę jego królestwo…    Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem…". Minęło tysiąc lat od tej przepowiedni. Młoda Dziewczyna z Nazaretu przeżyła  oświadczenie Boga, zawierające te same treści, przekazane jej przez anioła: ,,0to poczniesz i porodzisz Syna, któremu   nadasz  imię Jezus. Będzie On wielki… a  Pan  Bóg da Mu tron Jego ojca, Dawida. Będzie panował   nad  domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca".

 Radujcie się zawsze w Panu! 

To wezwanie kieruje dziś do nas św. Paweł nieprzypadkowo. W historii Kościołała III Niedziela Adwentu nazywana  była  -  Dominica Gaudere – Niedziela radości.

Pismo św. w wielu miejscach wspomina o radości. Jej szczytem było przyjście na świat Zbawiciela.

Drogę radości wskazuje nam Maryja. To ona w swym hymnie Magnificat wołała: „Raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim”. To na głos jej pozdrowienia poruszyło się z radością dzieciątko w łonie Elżbiety. To jej pierwszej zwiastowana była radość wielka.   

Pełna Łaski Maryja – patronka Adwentu – wskazuje nam, że radość jest owocem Ducha św.

Potem sam Chrystus doznawał radości, gdy Dobra Nowina – Radosna Nowina – rozradowała serca ludzi.

Weselcie się nadzieją – wołał św. Paweł – a z nim inni Apostołowie, niosąc radość dla nowych wyznawców Chrystusa. 

Nawet   w  czasach  ucisków i prześladowań chrześcijanie szli na śmierć z radością, która niejednokrotnie była szokiem nie do zniesienia dla prześladowców. 

Jaka więc jest ta radość rozpromieniająca serca chrześcijan?

Podstawa prawdziwej radości musi być trwała, mocna, prawdziwa, głęboka. 

Źródłem ludzkiej radości jest Boża radość.  Kiedy Boże Królestwo rozprzestrzenia  się  po  świecie nikną waśnie i spory, niesprawiedliwość i nienawiść.

Adwent to okres radosnego oczekiwania na przyjście Pana. Tylko On może zaradzić naszym kłopotom. 

Tylko On może zamienić nasze łzy na wieczną radość.

Czy zdążysz się jeszcze rozradować spotkawszy Pana jak oblubieniec podążający na spotkanie oblubienicy? 

Czy pozostanie w tobie tylko strach,  że  swoje  życie  utopiłeś w złudnej radości tego świata.