Strona parafialna

parafia św. Jana Sarkandra w Bańgowie

Archiwum z miesiąca Listopad, 2014

I NIEDZIELA ADWENTU

Czuwajcie i bądźcie trzeźwi! Na początku nowego roku liturgicznego, Kościół stawia nam czas Adwentu. To czas uświadomienia sobie – na wzór ludzi Starego Testamentu – naszej tęsknoty za Mesjaszem – Zbawicielem. Ta świadomość prowadzi nas do przeżywania Świąt Bożego Narodzenia we właściwy sposób, to znaczy, uświadomienia sobie, że fakt, że Bóg jest z nami jest największą radością naszego życia. To z kolei pozwala nam z  radością,  nadzieją i tęsknotą oczekiwać Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów, kiedy wszystko się wypełni doskonałością nieba. Te oczekiwania wymagają uważności – stąd adwentowe wezwanie do czuwania i trzeźwości. Czujność, trzeźwość i uważność wymagają jasności umysłu i serca. Taka jasność jest darem Ducha Świętego – pochodzi od Bożej Mądrości stwórczej wobec całej rzeczywistości. Przeszkodą dla działania Bożego Światła jest wszystko to, co zaciemnia (mrok zaćmi mgły swymi). Stąd adwentowe ciemności Roz świetlane lampionami. Wśród tych przeszkód główną rolę stanowi grzech i dlatego najistotniejszym elementem jest oczyszczenie serca, by łaska mogła je rozjaśnić i Żywy Bóg mógł w nim zamieszkać.  Są też inne przeszkody, które uniemożliwiają przeniknięcie Światła do umysłu i serca. To wszystkie środki, które zaciemniają obraz rzeczywistości, zmieniają świadomość. Głównie chodzi o trucizny psychoaktywne, dlatego trzeźwość utożsamiana bywa z używaniem alkoholu, a niedziela trzeźwości i czas Adwentu kojarzy się z abstynencją. Mimo, że alkohol nadal jest głównym trucicielem. to jednak pojawiło się wiele innych środków, w tym na potęgę nadużywane środki przeciwbólowe. Tak spreparowana bezmyślność, wprost zamyka drogę Prawdy i czuwanie staje się magicznym snem iluzji, a przebudzenie bywa bolesne.
 

  • Możliwość komentowania I NIEDZIELA ADWENTU została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • W naszej Archidiecezji mijający – 2014 – rok obchodzony był jako Rok Rodziny. Ten czas rozważań o rodzinie wpisał się też w przygotowanie do Synodu Biskupów, którego pierwsza część odbyła się w październiku, a znajdzie swoje dopełnienie za rok. Świadczy to o tym, że problematyka małżeństwa i rodziny jest ważna dla całego Kościoła Powszechnego – jest ważnym i naglącym tematem rozważań, ale głównie praktyki życia. I o tę praktykę chodziło również w mijającym roku. Najpierw zadajmy sobie pytanie czy świadomość naszych rodzinnych relacji stała się większa? Nie tylko w małżeństwie i rodzinie w szerszym znaczeniu, ale również w rodzinie Dzieci Bożych – Kościele. Od Boga naszego Ojca i Maryi naszej Matki pochodzi wzór naszej rodzinności. Kto z nas – mówiąc „Ojcze nasz” – zdał sobie bardziej sprawę z relacji w rodzinie i odpowiedzialności za nią? Kto z małżonków mówiąc lub odnawiając: „i ślubuję ci miłość wierność i uczciwość małżeńską oraz, że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż…”, bardziej zdał sobie sprawę z tego, że nie są to słowa „rzucane na wiatr”? Kto dorósł wreszcie do ofiarnej i prawdziwej miłości małżeńskiej, zamiast egocentrycznego tkwienia w dziecinadzie luźnych, nie dojrzałych i nieodpowiedzialnych związków? Kto z kapłanów i zakonników wzmógł nie tylko swoje pasterzowanie, ale i świadomość odpowiedzialności za braci i siostry w Chrystusie? Na ile miłowanie Boga i bliźniego stało się bardziej sprawą serca niż przykazania? Ile jest więcej dostrzegania oraz wsłuchiwania się w radości i bóle współmałżonków, dzieci, rodziców, konfratrów, przyjaciół, rodziny Kościoła?
     

  • Możliwość komentowania UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA, KRÓLA WSZECHŚWIATA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • 33 NIEDZIELA ZWYKŁA

    Kończy się rok liturgiczny 2014. Każdy rok ma jakieś ważne akcenty. Podobnie jak ten mijający. Kościół w Polsce przygotowuje się do obchodu wielkiego Jubileuszu 1050-lecia Chrztu naszych ziem. W ten Jubileusz wpisuje się również wielkie święto młodych  – Światowe Dni Młodzieży w Krakowie – 2016. Do tak wielkich wydarzeń trzeba się dobrze przygotować. Ważne jest, aby zobaczyć tę perspektywę, szczególnie w dzisiejszych czasach pośpiechu i powierzchowności, hołdujących zasadzie „jakoś to będzie”. W przygotowanie wpisuje się uważność, czujność, niezbędna korekta kierunku, ale także aktywność w realizacji środków mających cel uczynić owocnym. Pomnażanie talentów w perspektywie rozliczenia. Mijający rok miał nas uwrażliwić na podejmowanie działań zmierzających do przyjęcia i ożywienia  wiary w Syna Bożego, zakorzenionej w łasce chrztu świętego, która owocuje zaangażowaniem w życie  wspólnoty i świadectwem życia chrześcijańskiego. Przyjęcie i ożywienie wiary związane jest z kontaktem ze Słowem Bożym. Pytamy więc czy więcej już jest naszej uwagi na Słowo Boże w liturgii i czy więcej jest naszej osobistej lektury Pisma Świętego? Czy większa jest nasza świadomość zobowiązań płynących ze chrztu?  Kolejnym pytaniem jest kwestia naszego miejsca i odpowiedzialności za wspólnotę parafialną – żywe zainteresowanie uczestnictwem w grupach i spotkaniach modlitewnych, szczególnie tych związanych z kontemplacją Słowa Bożego. Tu warto też zapytać o odpowiedzialność za zwykłe sprawy funkcjonowania tej wspólnoty. Wreszcie pozostaje świadectwo – pytanie na ile nasze życie społeczne, zawodowe, rodzinne, jest zgodne z Duchem Wiary.

     

  • Możliwość komentowania 33 NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Ojcze nasz … (22) „ i nie wódź nas na pokuszenie” lub – nie dopuść abyśmy ulegli pokusie. Pokusa to taka dziwna rzeczywistość – z jednej strony jawi się jako wyraźne przeciwstawienie Bogu, porządkowi moralnemu, – z drugiej ma oblicze przyjemności, a nawet dobra. Istotę pokusy oddaje chyba najlepiej biblijna scena kuszenia w raju. Scena ta wskazuje również wyraźnie na pochodzenie pokusy – dzieło złego ducha, pragnącego sprowadzić na człowieka nieszczęście grzechu, a w konsekwencji, potępienia. Pokusa trafia we wnętrzu człowieka w te pokłady, które uruchamiają świat iluzji i emocji, burzą hierarchię wartości, zakłócają system decyzyjny, fałszując rozumność poznania, a tym samym osłabiając wolę wybierającą prawdziwe dobro. Pokusa pobudza także poczucie mocy, iluzoryczne poczucie wolności w podejmowaniu decyzji i egocentryczne poczucie niezależności. W efekcie pokusa płynie na fali tego, co św. Jan określa jako największe zagrożenia człowieka: pożądliwość oczu, pożądliwość ciała i pycha tego życia. Kiedy człowiek mocno stoi na gruncie wiary, opieranie się pokusie jest łatwiejsze – dobrze zbudowana hierarchia wartości i realizm poznawczy skonstruowany na prawdzie, są w stanie wiele wytrzymać. Nieocenionym wsparciem jest tu Dar Mądrości z sakramentu Bierzmowania, który pozwala ujrzeć rzeczywistość z Bożej perspektywy. Jednak często skażenie ludzkiej natury niestety ulega. W tym momencie pozostaje oddanie wolności, odpowiedzialnej za uleganie pokusom, pod Bożą kontrolę. Wtedy zezwalamy na ingerencję, która nie dopuści abyśmy ulegli. W konsekwencji wołamy: „zbaw nas od złego”.

  • Możliwość komentowania 32 NIEDZIELA ZWYKŁA Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Ojcze nasz … (21) „jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” Przypowieść o nielitościwym dłużniku wskazuje wyraźnie, że prośba o miłosierdzie skierowana do Boga wymaga także miłosierdzia wobec bliźnich. Nie można nosić w sercu urazy do bliźnich i jednocześnie oczekiwać przebaczenia grzechów przez Boga. Znana jest (niestety tylko z historii) praktyka, że dziecko przed wyjściem do kościoła do spowiedzi, przychodziło przeprosić rodziców. Znany jest też tekst biblijny: „jeżeli przyniesiesz dar swój przed ołtarz i wspomnisz, że brat ma coś przeciw tobie, idź najpierw pojednaj się z bratem swoim, a potem przyjdź i dar swój ofiaruj”. Odpuszczenie i przebaczenie ma również swój konkretny wymiar w majestacie śmierci. Modlitwa za zmarłych to akt miłości. Ten, kto naprawdę kocha chce dla kochanej osoby tego, co najlepsze. Najlepsze dla zmarłych jest  zbawienie i często, związane z nim darowanie kar czyśćcowych. Niebagatelne znaczenie ma tutaj przebaczenie ze strony tych na ziemi, tego co było wobec nich krzywdą. Okazuje się, że w praktyce wielu ludzi ma z tym problem. Są też szczególne okazje do takiego działania, przez zyskiwanie odpustów, ofiarowanych za zmarłych. Wśród „odpuszczania” winowajcom są też pewne specyficzne formy takie jak przebaczenie wrogom, nieprzyjaciołom – gdzie wzorem jest Chrystus umierający na Krzyżu i przebaczający swym katom, a także, nabierające coraz większego znaczenia, przebaczenie sobie, potrzebne do otwarcia się na Miłosierdzie i wyjścia z matni zawierającej się w tragicznych słowach: „dla mnie nie ma już ratunku”. Warto przy tej okazji jeszcze raz spojrzeć na perspektywę życia wiecznego jako ostateczny cel ziemskich zmagań.

     

  • Możliwość komentowania 31 NIEDZIELA ZWYKŁA WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii