Strona parafialna

parafia św. Jana Sarkandra w Bańgowie

Archiwum z miesiąca Luty, 2015

I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Trwa kolejny rok przygotowań do Jubileuszu Chrztu Polski. Tematem rozważań w tym roku jest sakrament pokuty i pojednania – popularnie nazywany spowiedzią. Czas Wielkiego Postu, jaki przeżywamy wspaniale nadaje się do odnowienia duchowości związanej z tym sakramentem. Papież Franciszek wzywa do odnowienia żywej relacji z Bogiem – ta właśnie relacja osłabiana i zrywana jest przez grzech, a do jej przywrócenia potrzebna jest spowiedź. Ten sam Papież mówi o panoszącej się nieuporządkowanej miłości własnej czyli egoizmie – ten zaś znoszony jest przez ofiarną miłość Boga i bliźniego. Taka miłość nie jest możliwa bez prawdziwej więzi, a ta przywracana jest przez sakrament Bożego Miłosierdzia. Wielu ludzi mówi też o zagmatwaniu w gąszczu dzisiejszego świata – uwolnienie dokonuje się przez Prawdę i Pokutę. Zagubionemu człowiekowi potrzebna jest stabilna hierarchia wartości, która uporządkuje życie i przywróci zdolność jasnego rozeznania dobra i zła oraz podejmowania właściwych decyzji. Trudno sobie wyobrazić lepszy wzorzec jak prawo Boże wyrażone w przykazaniach. Trudno też wyobrazić sobie budowanie prawdziwych więzi społecznych, rodzinnych, zawodowych, właściwe funkcjonowanie bez oczyszczającej prawdy, pokory, przyznania się do błędu, umiejętności wybaczenia, naprawienia krzywd i wielu innych elementów, charakterystycznych dla dobrze rozumianej i przeżytej spowiedzi. Paradoksem dzisiejszych czasów jest wielorakie cierpienie duchowe, psychiczne a nawet fizyczne z jednoczesnym odrzuceniem prawdziwie uzdrawiającej mocy sakramentu pokuty i pojednania.

  • Możliwość komentowania I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Możliwość komentowania Czterdziestogodzinne Nabożeństwo została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • VI NIEDZIELA ZWYKŁA

    Milczenie – to bardzo istotna cecha życia konsekrowanego. Znana nam z adwentowego rozważania św. Teresa, ten właśnie punkt uczyniła jednym z istotnych elementów reformy zakonu. Karmelitanki zajęte rozmaitymi, bardzo dobrymi, posługami, służące wielu ludziom pomocą, rozmową czy po prostu tak bardzo ważnym i potrzebnym wysłuchaniem, traciły siły i ducha nie znajdując czasu na pobycie w modlitewnej ciszy. Ta wydawałoby się duchowna i zakonna cecha jest bardzo ważna w życiu każdego człowieka wiary, a szczególnie tych, którzy pełnią posługi wobec potrzebujących. Nie należy do rzadkości fakt, że współczesny człowiek nie znosi ciszy. A to słuchawki w uszach, a to pobrzękiwanie telewizora, muzyki w domu i pracy, a to zaskoczenie modlitewną i adoracyjną ciszą w kościele. Coś musi brzęczeć – tylko, po co? Boga nie doświadczysz w grzmotach i huraganach – to doświadczenie znamy ze Starego Testamentu. Odejdźmy od gwaru i nawet wiwatów tłumu doświadczającego cudu – to doświadczenie Nowego Testamentu – zwieńczone szczególną ciszą Ogrójca. Czas zatrzymania i ciszy jest niezbędny dla każdego człowieka wiary – zarówno na co dzień jak i okazjonalnie na przykład na rekolekcjach. Ta cisza pozwala usłyszeć Boga, doprowadzić do równowagi serce i ducha, nabrać dystansu do siebie i życia, żeby we właściwym świetle ujrzeć to co naprawdę istotne. Czasem takie „coś” jest niewygodne, bo jest wezwaniem do nawrócenia. Być może owa niechęć do podejmowania trudu przemiany siebie i prostowania drogi życia jest właśnie tym elementem, który skłania człowieka do życia w chaosie i gwarze.

  • Możliwość komentowania VI NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • V NIEDZIELA ZWYKŁA

    Duchowość – to pojęcie zazwyczaj kojarzone z życiem zakonnym. Jednakże duchowni – choć niewątpliwie bardziej predysponowani – nie mają wyłączności na duchowość, wręcz przeciwnie powinni być przewodnikami w duchowości świeckich wszystkich stanów. Formacja duchowa duchownych, wsparta na filarze życia zakonnego, szczególnie kontemplacyjnego, jest zatem istotnym filarem życia Kościoła. Św. Franciszek Salezy, pisząc o duchowości, czy pobożności wyraźnie podkreśla, że chodzi o tego samego Ducha Świętego, który kształtuje duchowość odpowiednią do stanu życia, tak, aby wzajemnie złączone stanowiły harmonijną całość Kościoła. Co zatem ma przynieść obchodzony Rok Życia Konsekrowanego? W zmaterializowanym, cybernetycznym świecie, ma najpierw na nowo zwrócić uwagę, że Kościół jest głównie duchowy. Duch Święty i żywa relacja do Boga jest fundamentem życia w ziemskiej pielgrzymce do Boga. Po raz kolejny warto przypomnieć marność ludzkich planów bez Bożego błogosławieństwa. Warto również podkreślić znaczenie dla świata i człowieka życia zakonnego, szczególnie kontemplacyjnego. Papież Franciszek zwraca również uwagę, na małą owocność działań duszpasterskich, które nie są głęboko zakorzenione w duchowości, szczególnie eucharystycznej. Kościół to nie organizacja, charytatywna, stosująca procedury religijne, lecz wspólnota wiary. Nie chodzi o organizację drogi do zbawienia ale o fascynację tą drogą. No i wreszcie ten rok ma odnowić życie modlitwy, adoracji, medytacji, kontemplacji – słowem Ducha.
     

  • Możliwość komentowania V NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • IV NIEDZIELA ZWYKŁA

    Rok życia konsekrowanego.Papież Franciszek ogłosił taki właśnie akcent duszpasterski na najbliższy rok. Są cztery możliwości kroczenia drogą zbawienia. Odczytanie tej właściwej dla siebie jest podstawowym elementem sakramentu bierzmowania.  Każda z nich – stan małżeński, kapłański, zakonny czy samotny – mimo, że mają swoją specyficzną misję, przenikają się w jednej drodze ku Bogu. Tak na przykład zakonnik jest też jakoś ojcem a mąż kapłanem domowego Kościoła. Życie zakonne oparte jest na radach ewangelicznych, które znamy pod nazwą ślubów zakonnych. Te także, chociaż ślubowane przez zakonników obowiązują wszystkich we właściwym wymiarze dla każdego stanu. Co to jest „życie konsekrowane”? Choć słowo „konsekracja” znamy ze Mszy Świętej, to jednak chodzi tu o szczególny rodzaj poświęcenia. Poświęcenie to wyjęcie czegoś lub kogoś z „użytku” świeckiego i oddanie Bogu.  Stary Testament zna takie praktyki jak poświęcenie czegoś dla dokonania ofiary.   Specyfikę takiej ofiary znamy już z historii Kaina i Abla. Znany jest również motyw ofiarowania w świątyni, szczególnie pierworodnego dziecka. Chrzest ma również jakiś element poświęcenia dziecka Bogu. Poświęcenie się na szczególną służbę Bogu to rys każdego życia i powołania ale specyficzny dla życia zakonnego. Ze względu na owo oddanie siebie Bogu, święto Ofiarowania Pańskiego, jest od lat dniem życia konsekrowanego, a w tym roku ma swój szczególny wymiar.

  • Możliwość komentowania IV NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii