Trwa kolejny rok przygotowań do Jubileuszu Chrztu Polski. Tematem rozważań w tym roku jest sakrament pokuty i pojednania – popularnie nazywany spowiedzią. Czas Wielkiego Postu, jaki przeżywamy wspaniale nadaje się do odnowienia duchowości związanej z tym sakramentem. Papież Franciszek wzywa do odnowienia żywej relacji z Bogiem – ta właśnie relacja osłabiana i zrywana jest przez grzech, a do jej przywrócenia potrzebna jest spowiedź. Ten sam Papież mówi o panoszącej się nieuporządkowanej miłości własnej czyli egoizmie – ten zaś znoszony jest przez ofiarną miłość Boga i bliźniego. Taka miłość nie jest możliwa bez prawdziwej więzi, a ta przywracana jest przez sakrament Bożego Miłosierdzia. Wielu ludzi mówi też o zagmatwaniu w gąszczu dzisiejszego świata – uwolnienie dokonuje się przez Prawdę i Pokutę. Zagubionemu człowiekowi potrzebna jest stabilna hierarchia wartości, która uporządkuje życie i przywróci zdolność jasnego rozeznania dobra i zła oraz podejmowania właściwych decyzji. Trudno sobie wyobrazić lepszy wzorzec jak prawo Boże wyrażone w przykazaniach. Trudno też wyobrazić sobie budowanie prawdziwych więzi społecznych, rodzinnych, zawodowych, właściwe funkcjonowanie bez oczyszczającej prawdy, pokory, przyznania się do błędu, umiejętności wybaczenia, naprawienia krzywd i wielu innych elementów, charakterystycznych dla dobrze rozumianej i przeżytej spowiedzi. Paradoksem dzisiejszych czasów jest wielorakie cierpienie duchowe, psychiczne a nawet fizyczne z jednoczesnym odrzuceniem prawdziwie uzdrawiającej mocy sakramentu pokuty i pojednania.