Historia zbawienia to historia dialogu Boga z człowiekiem. Objawione Słowo Boże (które stało się Ciałem) to fundament wiary. Człowiek wezwany jest do odpowiedzi na Słowo Boga. Dokonuje się to w różny sposób, ale słowo pozostaje najważniejszą formą. Współczesny człowiek ma problem z dialogiem, komunikacją. Jeszcze gorzej, kiedy w sercu człowieka króluje chaos i zamęt wartości. Wtedy mamy do czynienia nie tylko z zaburzeniem umiejętności wyrażania siebie, ale i z problemem, że nie wiadomo, co należałoby wyrażać. Izolacja i nieuporządkowana miłość własna powoduje, że również osoba, do której kieruje się słowa, przestaje być partnerem dialogu a staje się obiektem realizacji egoistycznych planów. To wszystko ma również swoje konsekwencje w emocjach, kiedy trudno o Empatię – współodczuwanie. Taki chaos ma swoje przełożenie na życie społeczne /Kościoła, rujnuje relacje międzyludzkie, ma wpływ na relacje z Bogiem, szczególnie w życiu modlitwy, ale swój ciężar ma głównie w wyznaniu grzechów w sakramencie pokuty – spowiedzi. Tu trzeba najpierw ujrzeć siebie w prawdzie, zapytać o hierarchię wartości serca, uznać winę, umieć ją jasno wyrazić, mieć świadomość, Komu i po co się ją wyraża. Dobry dialog w konfesjonale daje uczucie ulgi i oczyszcza sposób myślenia. „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę a PRAWDA WAS WYZWOLI” – te słowa Jezusa z Ewangelii św. Jana (J 8,31-32) mają fundamentalne znaczenie dla naszego życia i są szczególnie ważne w wyzwalającej mocy sakramentu pokuty.