Strona parafialna

parafia św. Jana Sarkandra w Bańgowie

Archiwum z miesiąca Kwiecień, 2015

Kto to jest dobry pasterz? To ktoś odpowiednio wykształcony, z dyplomem studiów specjalistycznych, odpowiednimi certyfikatami, ciągle poszerzający swoją wiedzę, budujący się doświadczeniem, otwarty na nowe wezwania, doskonalący warsztat, technikę działania, korzystający z nowoczesnych środków, kompetentny, pracujący legalnie ze skierowaniem odpowiedniej władzy, współpracujący w łączności z innymi dla dobra całości a nie tylko „swojej trzódki”, realizujący program efektywnego rozwoju. Z takim CV przyjmie każdy pracodawca. No może jeszcze ktoś będzie wymagał listu motywacyjnego, który jednak nie często jest brany pod uwagę. W takim liście mogłoby się znajdować to, że pasterzowanie byłoby pasją życia pasterza, choć motywy owej pasji mogłyby być różne. Papież Franciszek – nie negując ziemskich kompetencji pasterza – zwraca jednak uwagę na to, że ktoś, kto chce uczestniczyć w Pasterskiej Misji Chrystusa, musi być z Nim złączony więzią głębszą od instytucjonalnej – więzią Miłości. Wtedy ziemskie kompetencje będą tylko drugorzędnym narzędziem do realizacji powołania zawartego w Słowach: „Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; aby obwieszczać rok łaski u Pana i dzień pomsty naszego Boga; aby pocieszać wszystkich zasmuconych, aby rozweselić płaczących na Syjonie, aby im wieniec dać zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty smutku, pieśń chwały zamiast zgnębienia na duchu.” (Iz 61, 1-3a)
 Pasterz otacza opieką swe owce – gromadzi, uwalnia, odszuka, ułoży na legowisku, opatrzy, umocni, ochroni. (por. Ez 34,11-12.15-17 )
Pasterz powtarza sobie i innym: «Jezus Chrystus cię kocha, dał swoje życie, aby cię zbawić, a teraz jest żywy u twego boku codziennie, aby cię oświecić, umocnić i wyzwolić». (Evangelii Gaudium 164)

  • Możliwość komentowania IV NIEDZIELA WIELKANOCNA – DOBREGO PASTERZA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • III NIEDZIELA WIELKANOCNA

    Dlaczego serca wasze nie są skore do wierzenia? Dlaczego wątpliwości budzą się w sercach waszych? – takie wyrzuty czyni Jezus swoim uczniom. A byli przecież w lepszej sytuacji niż wielu innych – widzieli, rozmawiali, spożywali posiłek, nawet mieli okazję włożyć dłoń do rany serca. Mieli wątpliwości, bo ich umysły wciąż spodziewały się bardziej korzyści doczesnych niż wiecznych. Tak jak uczniowie z Emaus, którzy się „spodziewali”. Przyznali jednak, że pałało w nich serce a poznanie przy łamaniu chleba dało im nowe spojrzenie, które pozwalało wrócić do życia doczesnego (zamiast ucieczki) i kształtować je w perspektywie zmartwychwstania. Stało się tak dlatego, że łamanie chleba – Eucharystia – przypieczętowała Słowa w drodze, nadając im szczególną moc. A w drodze im Pisma wyjaśniał, podobnie jak Apostołom w wieczerniku mówiąc: „Musi się wypełnić wszystko, co jest napisane o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach”. Wtedy też oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma. W Jego Imię głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Tę właśnie misję podjęli idąc i głosząc Ewangelię – Słowo Boga – udzielając chrztu i sprawując Boże Miłosierdzie – komu odpuścicie, będzie im odpuszczone. Gdyby jeszcze dodać do tego scenę z Dziejów Apostolskich,  kiedy  lektura Pisma św. stała się fundamentem wiary dworzanina królowej etiopskiej, staje się jasne, że Słowo Boże jest fundamentem wiary i życia. „Fides ex auditu” – Wiara ze słuchania.

  • Możliwość komentowania III NIEDZIELA WIELKANOCNA została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Jeżeli ziarno wpadłszy w ziemię nie obumrze, nie przyniesie plonu – te proste słowa wyrażają Tajemnicę Krzyża i Zmartwychwstania. Przejście ze starego do nowego życia dokonuje się przez śmierć. Ma ona swój konkretny wymiar w ostatecznej formie wejścia do zbawienia. W życiu jednak ma też swoje znaczenie. Podstawowym wezwaniem człowieka na ziemi jest ustawiczne nawracanie się. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię to wezwanie do uważności i ciągłej korekty drogi zbawienia w oparciu o ewangeliczne wzorce i wskazania. Zasadniczym punktem przemiany jest sakrament pokuty i pojednania, któremu w tym roku duszpasterskim poświęcamy szczególną uwagę. Nie jest to jednak procedura terapeutyczna. Jest to szczególne spotkanie z Bogiem Miłosierdzia, mocą oczyszczenia z winy ale także nowym otwarciem na drogę rozwoju. No właśnie spotkaniem. Z Kim? Z Chrystusem, który Mocą Krzyża i Zmartwychwstania jest Wyzwolicielem z niewoli i Przewodnikiem w drodze. Takim, który potrafi współczuć naszym słabościom, dzieląc z nami ludzką naturę i, będąc Bogiem Wszechmocnym, potrafi to, co po ludzku niemożliwe uczynić możliwym. Świętowanie Zmartwychwstania to otrząśnięcie się z marazmu tego świata i radosne, pełne nowych sił i nadziei wyjście ku wiecznej wolności. Chrystus Zmartwychwstały zaprasza do udziału w tej szczególnej przygodzie życia. Odnowa to zwleczenie z siebie starego człowieka i przyobleczenie szaty łaski.

  • Możliwość komentowania II NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Przykazania – choć słowo to dla współczesnego pseudowolnego człowieka brzmi odstraszająco – to najpewniejsze zasady życia. Dane przez Boga Stwórcę określają co jest konieczne dla normalnego funkcjonowania lub raczej przestrzegają przed tym co jest zabójcze dla życia. Chociaż chrześcijanin jest raczej człowiekiem miłości – rozwoju dobra, realizacji błogosławieństw ewangelicznych – to jednak przykazania ciągle są najbardziej praktyczną formą autokontroli drogi własnego zbawienia. Ta droga dokonuje się we wspólnocie Kościoła a ten, jak każda inna grupa, wymaga uregulowania. Takim regulatorem są między innymi przykazania kościelne. One to określają, kto w tej wspólnocie jest zakorzeniony, a kto się z niej wyklucza. Potrzeba przynależności należy do podstawowych, naturalnych potrzeb człowieka. Przynależność to jednak nie jest samowola czy patrzenie przez pryzmat egoizmu. Wymaga ona podporządkowania regułom życia wspólnotowego, bez którego każda wspólnota skazana jest na porażkę. Stąd przykazania kościelne określające minimum przynależności do tej wspólnoty, warunkujące obowiązki i prawa jej członków. Przynajmniej raz do roku spowiadać się, oraz kolejne – w okresie wielkanocnym przystępować do Komunii św. – to przykazania aktualne w okresie Wielkiego Postu i Wielkanocy. Warto na nie zwrócić uwagę przede wszystkim ze względów duchowych, ale również ze względu na poczucie tożsamości i niebezpieczeństwo wykluczenia.

  • Możliwość komentowania NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii
  • Ciemnica i Grób Pański 2015

  • Możliwość komentowania Ciemnica i Grób Pański 2015 została wyłączona
  • Skategoryzowany jako: Bez kategorii