Ojcze nasz … (12) „Królestwo” – rzeczywistość, która  na  ziemi  kojarzy  się z reliktem przeszłości, czymś jedynie reprezentacyjnym. Z jednej strony źle, bo kieruje rozumowanie ludzkie na tory czegoś co minęło i nie pasuje do współczesności. Z drugiej strony dobrze, bo pozwala na odpowiedź na pytanie czym naprawdę jest Królestwo Boże bez obciążeń ludzkiej ułomności. Królestwo ma króla – Chrystus Król jest oczywistym i konkretnym Władcą, którego panowanie trwa na wieki, a Moc rozciąga się na całą rzeczywistość zarówno czasu i przestrzeni, jak i wieczności. Bóg, do którego istoty należy istnienie jest również powołującym do życia. Nadaje też ludzkiemu życiu konkretny sens, wyznaczając cel i określając zadania w drodze. Królestwo Boże znajduje swoją pełnię w wieczności, tam, gdzie również człowieczeństwo znajdzie swoje spełnienie. Królestwo Boże trudne jest do opisania w ludzkich kategoriach, dlatego Jego zasady opisane są w przypowieściach. Analiza przypowieści przybliża istotę Królestwa Bożego. Konstytucją Królestwa Bożego jest przykazanie miłości, które znajduje swe skonkretyzowanie w Przykazaniach i Błogosławieństwach. W związku z tym istotnym miejscem realizacji Królestwa jest serce przepełnione miłością – Królestwo Boże jest w nas. Wzrastanie Królestwa dokonuje się w misji ewangelizacyjnej.