Drogą Apostolską.
Nowy Testament to najpierw Ewangelia według relacji 4 Ewangelistów: świętych Mateusza ,Marka, Łukasza i Jana, którzy spisali słowa i czyny Zbawiciela do Jego wniebowstąpienia. Historię Wspólnoty apostolskiej rozpoczyna św. Łukasz opisując Zesłanie Ducha św. w księdze Dziejów Apostolskich. Kolejne rozdziały tej księgi to historia głoszenia Słowa Bożego we wschodniej części morza Śródziemnego. Ewangelia dociera do Rzymu – stolicy ówczesnego świata.
Apostołowie w czasie swoich wędrówek piszą listy do odwiedzonych lub oczekujących ich wizyty gmin chrześcijańskich. Tak powstał cały zbiór listów zawartych w Nowym Testamencie. Jest ich w tej Księdze 21, z czego autorstwa św. Pawła 13, 7 tak zwanych listów apostolskich lub katolickich, oraz list do Hebrajczyków – gdzie nie jest nam znany autor. Listy zawarte w Nowym Testamencie to obraz życia pierwszych chrześcijan ich wiary, radości i smutków. Na takie zwykłe, codzienne dni Apostołowie umacniają ich nauką płynącą z pouczeń, które oni sami usłyszeli i zapamiętali towarzysząc Nauczycielowi z Nazaretu. Święty Paweł pisząc o Jezusie Chrystusie opiera się na wiedzy, którą otrzymał podczas nawrócenia pod Damaszkiem. Było to nie tylko nawrócenie, ale jeszcze bardziej łaska poznania życia Zbawiciela. W swoich listach opowiada o Jezusie w ten sposób jakby był świadkiem naocznym wydarzeń z Jego życia i bezpośrednim słuchaczem Jego nauk. Apostołowie potwierdzają głoszoną przez niego naukę, a potwierdzamy to obdarzając go tytułem Apostoła, mimo że stricte nim nie był. Nie należał do grona Dwunastu. Głoszone przez niego nauki docierały przede wszystkim do tych nowych uczniów, którzy nie byli z pochodzenia Żydami. Otwierał przed nimi nowe horyzonty wiary opartej na zaufaniu do Boga i zbawczej ofierze Jezusa Chrystusa, złożonej za nas grzeszników na krzyżu. To nowe ujęcie wielokrotnie naraziło go prześladowania żydowskie w gminach, które odwiedzał. Nowy Testament kończy księga Apokalipsy św. Jana – proroctwo o czasach przyszłych.

Ks. Henryk Iwański