Zbliżanie się do Bóstwa powinno mieć wymiar dziecięcego zaufania, ale też timor reverentialis /szacunek, poważanie/.

Trzeba jednak zaznaczyć, że bojaźń Boża nie ma nic wspólnego ze strachem.

Św. Hilary w komentarzu do Psalmów pisze: /„Błogosławieni wszyscy, którzy się boją Pana, Którzy chodzą Jego drogami”/ 

(więcej…)

Z ofiarą jest związane cierpienie.  Dla człowieka w  pierwszym rzędzie jest to przypomnienie, że nie jest najdoskonalszym stworzeniem – uczy pokory.  Cierpienie też jest formą zwrócenia na to, co wartościowe – bo dokonuje się w bólu. Chrystus przyjął ludzką naturę wraz  z cierpieniem dając wyraźne wskazanie, że Jego naśladowanie wymierzone jest w cel ostateczny.

(więcej…)

Kto chce naśladować Boga czyni to przede wszystkim przez miłość. Jest ona fundamentalnym przykazaniem Kościoła. Znamy dobrze jej cechy z 1 Kor 13. Zobaczmy jeszcze co powie o niej mistrz miłości św. Jan /1J 4,11- 21/
7 Umiłowani, miłujmy się wzajemnie,  ponieważ miłość jest z Boga,  a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga.
8 Kto nie miłuje, nie zna Boga,  bo Bóg jest miłością.

(więcej…)

Największą Tajemnicą wiary jest Eucharystia. Tam dokonuje się Misterium jedności z Chrystusem.  Eucharystia jest i życiem przez Słowo, i ofiarą przez Krzyż, i Zmartwychwstaniem, i zadatkiem życia wiecznego.  Jest to szczególny punkt, w którym czasowa doczesność łączy się z Wiecznością, punkt, w którym czas staje w miejscu. Misterium pojęte jedynie sercem.

(więcej…)

Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu.”/Ef 5,1-2/ Naśladowanie Chrystusa to także włączenie się w Jego Bóstwo. Droga Miłości w modlitwie, ofierze, krzyżu.

(więcej…)

Jedność i jednomyślność – istotne cechy Boga i Kościoła – konkretyzują się w postawie posłuszeństwa Bogu i Kościołowi.

Ciekawym fragmentem w interesującym nas temacie jest nauka skierowana do niewolników. Chodzi tu o formalnych niewolników żyjących w czasach Chrystusa. Jednak uniwersalność Słowa Bożego, każe nam dzisiaj dostrzec w tym tekście współczesne konotacje pojęcia „niewolnik”.

(więcej…)

Naśladowanie Chrystusa nie jest sprawą prywatną lub indywidualną. Dokonuje się we wspólnocie i przez wspólnotę. Wspólnota ma charakter zarówno budujący, wzajemnie wspierający, jak i oczyszczający.

(więcej…)

Św. Paweł w liście do Tymoteusza /2Tm 3,10-11/ podaje kolejne formy naśladowania Chrystusa. Przekazuje Tymoteuszowi wskazania, które stały się najpierw udziałem jego życia. Ukazuje również konsekwencje postępowania za Chrystusem i wzywa do wierności prawdziwej nauce:

(więcej…)

Posłuchajmy klasycznego tekstu zatytułowanego „Naśladowanie” dotyczącego życia rodzinnego, a przecież tak kościelnie uniwersalnego /1P 3,1-17/:

„Tak samo żony niech będą poddane swoim mężom, aby nawet wtedy, gdy niektórzy z nich nie słuchają nauki, przez samo postępowanie żon zostali [dla wiary] pozyskani bez nauki, gdy będą się przypatrywali waszemu, pełnemu bojaźni, świętemu postępowaniu. Ich ozdobą niech będzie nie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pierścienie ani strojenie się w suknie, ale wnętrze serca człowieka o nienaruszalnym spokoju i łagodności ducha, który jest tak cenny wobec Boga.

(więcej…)

Jeżeli boisz się /i nie pociąga cię/ w Chrystusie tego co Boskie to przynajmniej pójdź za tym co ludzkie.

 Z ludzkiego punktu widzenia – wczytując się w karty Ewangelii – dostrzegamy dwie kategorie ludzi. Pierwsi to ci, którzy chcieli iść za Jezusem, drudzy to ci, których Jezus wezwał do pójścia za nim. Nie wnikając już w motywy powołania lub chęci pójścia za Mistrzem, widzimy różne reakcje.

(więcej…)