Jedność to pojęcie bardzo często dziś używane. Człowiek jest istotą społeczną – dla właściwego rozwoju i funkcjonowania potrzebuje innych ludzi.  Zasady życia społecznego wymagają wielu ważnych elementów – szczególnie ważne są więzi rodzinne, o których w roku rodziny było wiele mowy. Wśród nich podstawą jest jedność. W świecie, w którym dominuje izolacja i nieuporządkowana miłość własna, jedność jest poważnym wyzwaniem. Współczesnemu człowiekowi często wydaje się, że jedność to wynik układu, umowy, jednak praktyka życia wskazuje, że jest to nie wystarczalne. Bardziej skuteczna jest jedność budowana na wspólnej idei czy celu – tu jednak przeszkodą staje się zaburzona hierarchia wartości. Chrystus zasadniczą część swojej Arcykapłańskiej Modlitwy w Wieczerniku poświęca jedności. Aby byli jedno – to modlitewne wezwanie płynie z głębi Serca Zbawiciela, jakby przewidując ile Apostołowie będą musieli włożyć trudu w pokonanie różnych indywidualizmów. Modlitwa ta ma miejsce w szczególnym miejscu i szczególnym czasie pierwszej Mszy Świętej, wskazując, że właśnie w niej jest właściwa przestrzeń jedności opartej na Miłości. Wszystko to jednak potrzebuje szczególnego źródła łaski. To sam Chrystus jest jej Źródłem i Fundamentem. Przez chrzest jesteśmy włączeni w Mistyczne Ciało Chrystusa i stajemy się dziećmi Boga, tworząc Rodzinę. Przez Komunię jedność staje się fizycznym faktem. Im bardziej z Chrystusem zjednoczeni tym bardziej zjednoczeni ze sobą.  Odnowienie relacji z Bogiem jest nieodzownym warunkiem jedności.