Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię – to wezwanie stoi na początku publicznej działalności Chrystusa. Ewangeliczna droga wiedzie przez nauczanie, cuda, pochylanie się nad człowiekiem aż po zbawcze dzieło Krzyża i Zmartwychwstanie. Czas po chrzcie w Jordanie, określany jako okres zwykły roku liturgicznego, jest czasem ewangelizacyjnym. I chociaż nazywany jest „zwykłym”, to jednak jest niesłychanie ważny. Jest też bardzo mocno związany z codziennością życia człowieka, naznaczając łaską proste sprawy dnia. Ważność tego czasu została podkreślona ustanowieniem czwartej części Różańca. Ten czas następuje po radości Bożego Narodzenia. Nawet pierwsze tygodnie po Święcie Chrztu Pańskiego nadal są obchodzone ze żłóbkiem w tle. Ta tradycja podkreśla, iż właśnie fakt, że Bóg stał się Człowiekiem ma fundamentalne znaczenie. Chrystus Bóg – Człowiek przemierzający Palestyńską ziemię namacalnie staje się bliski człowiekowi i jego ludzkim problemom. Ten, który stał się Człowiekiem, właśnie przez ten fakt, potrafi współodczuwać z ludźmi. Dlatego staje się bliski, szczególnie tym, którzy udręczeni i obciążeni są różnymi trudami i bólami. Nie jest to jednak jedynie historia. Przez swą Eucharystyczną Obecność i Słowo, które jest żywe i skuteczne, Ten sam Chrystus przemierza ziemię naszych czasów, z tą samą Mocą i bliskością. Warto po raz kolejny pochylić się nad sceną uczniów idących do Emaus, by tę bliskość poczuć.