Strona parafii św. Jana Sarkandra w Bańgowie


KOMUNIKAT
RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
PO SPOTKANIU ONLINE W DNIU 17 GRUDNIA 2020 ROKU

 

 

W dniu 17 grudnia 2020 r. zebrała się na posiedzeniu online Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski. Było ono poświęcone aktualnym kwestiom duszpasterskim Kościoła w Polsce, zwłaszcza w perspektywie zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia.

 

  1. Członkowie Rady Stałej podjęli refleksję nad pojawiającymi się coraz częściej próbami podważenia autorytetu największego Polaka w naszej historii, św. Jana Pawła II. Ludzie młodzi nie mieli już możliwości zetknięcia się z nim bezpośrednio. Nie doświadczyli zatem niezwykłej osobowości i duchowego charyzmatu człowieka, którego życie, głoszenie Ewangelii oraz pokorna i niezmordowana posługa dla bliźnich zmieniły losy Polski i świata. Stąd też, podkreślając wielkość i świętość Papieża Polaka, biskupi apelują, by szczególny czas Świąt Bożego Narodzenia, który w naszej tradycji był zawsze czasem rodzinnych spotkań, a który w tym roku, ze względu na pandemię, przeżyjemy w dużej mierze inaczej niż w latach poprzednich, był okazją do serdecznego, międzypokoleniowego dzielenia się świadectwem wiary i dobroci tego wyjątkowego człowieka, której tak wielu z nas osobiście doświadczyło.

 

  1. W związku z decyzją Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, która mocą uprawnień przyznanych jej przez papieża Franciszka, udzieliła zgody biskupom diecezjalnym na zezwalanie swoim prezbiterom na celebrowanie czterech Mszy św. 25 grudnia(Narodzenie Pańskie), 1 stycznia (Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi) i 6 stycznia(Objawienie Pańskie), wobec utrzymanych przez władze sanitarne w kraju obostrzeń dotyczących limitów osób mogących uczestniczyć w nabożeństwach, Rada Stała apeluje, by w tych kościołach i kaplicach, gdzie byłoby to możliwe, zwiększyć liczbę odprawianych Mszy św. zwłaszcza w wyżej wymienionych dniach. Pozwoliłoby to uczestniczyć w Eucharystii większej liczbie wiernych w niedziele, a szczególnie, w tych wyjątkowo ważnych dla katolików świętach. Równocześnie Rada Stała zachęca duszpasterzy i wiernych świeckich do radosnego przeżywania okresu Bożego Narodzenia, a także dziękowania Panu Bogu za wszystkie łaski otrzymane w mijającym roku oraz prośby o błogosławieństwo Boże na Nowy 2021 Rok, przy zachowaniu przepisów sanitarnych związanych zwłaszcza z Sylwestrem 2020 roku.

 

  1. Wraz z całym społeczeństwem, w duchu wdzięczności, kilka lat temu biskupi przyjęli ustawę o ograniczeniu handlu w niedzielę, która dopiero od bieżącego roku obowiązuje w pełnym zakresie. Pozwoliła ona wielu ludziom, zwłaszcza licznie pracującym w handlu kobietom, przeżywać niedzielę jako dzień wolny i święto rodziny. Polakom przywrócone zostało prawo do odpoczynku, czas na duchowy rozwój, możliwość spotkania z rodziną, bliźnimi, naturą i kulturą. Biskupi Rady Stałej wyrazili nadzieję, że pandemia i związane z nią problemy nie staną się pretekstem do zmiany lub zawieszenia obowiązującej ustawy, która już wpisała się mocno w życie rodzin i całego społeczeństwa. Niech niedziela pozostanie czasem umocnienia, niekiedy nadwątlonych całotygodniową pracą, więzi rodzinnych i społecznych; niech będzie przestrzenią emocjonalnego wyciszenia i wzmacniania wartości duchowych w każdym z nas.

 

  1. Biskupi zapoznali się z aktualną sytuacją mediów katolickich w Polsce oraz możliwym poszerzeniem współpracy między nimi. Wskazano na rolę, jaką w procesie tym powinny odegrać podmioty medialne związane z Episkopatem, a zwłaszcza Biuro Prasowe KEP, Katolicka Agencja Informacyjna i portal Opoka.

 

  1. Rada Stała zwraca uwagę na nieuzgodnione z Konferencją Episkopatu Polski działania Fundacji Solo Dios Basta, która zaprasza osoby duchowne i wiernych świeckich do włączenia się w zaplanowaną na ostatni dzień Starego Roku inicjatywę modlitewną pt. Różaniec do granic czasu. Doceniając wkład laikatu w dzieło ewangelizacji, Rada Stała zauważa jednak, że Fundacja kolejny raz zaprasza do udziału w wydarzeniu, które pozbawione jest teologicznego i pastoralnego uporządkowania oraz przebiega poza przyjętym programem duszpasterskim i bez współpracy z Komisją Duszpasterstwa KEP. W związku z powyższym zaleca zachowanie dystansu odnośnie do działań Fundacji Solo Dios Basta.

 

  1. Na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia członkowie Rady Stałej przekazują wszystkim Rodakom w kraju i za granicą najlepsze życzenia opieki Nowonarodzonego Pana i udzielają pasterskiego błogosławieństwa.

 

Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski

17 grudnia 2020 roku

Za zgodność:

+ Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny

  • Możliwość komentowania KOMUNIKAT RADY STAŁEJ KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

IV NIEDZIELA ADWENTU

Maryja w drodze.

Zanim narodził się w Betlejem, ciągle szła za głosem Boga. Według tradycji Maryja urodziła się w Jerozolimie. Tam w kościele św. Anny. jest w podziemiach Kaplica Jej narodzenia. Nie wiemy jak trafiła do Nazaretu. Czy już z poślubionym Józefem, czy może wcześniej i tam się poznali. W tym miasteczku spotkał Ją Boży posłaniec – Archanioł Gabriel i tam zwiastował Pannie Maryii, że pocznie Syna Bożego. Od niego dowiedziała się także, że Jej krewna w swojej starości doświadcza cudu macierzyństwa więc potrzebuje pomocy. Tak Maryja – Służebnica Pańska natychmiast  ruszyła chętnie z pomocą, niosąc pod sercem swojego syna, który jest prawdziwą radością dla Elżbiety i jej długo oczekiwanego jedynego syna Jana. Droga łatwa nie była, to prawie 140 kilometrów wzdłuż Jordanu, przez Jerozolimę do dzisiejszego Ain Karem. Zajęło Jej to kilka dni, wędrując z duszą na ramieniu, jako samotnej dziewczynie. Trzy miesiące posługiwania w domu Elżbiety do czasu narodzin Jana Chrzciciela. Wraca do Nazaretu, oczekując narodzin noszonego życia pod Jej sercem. Nie dane było jednak Maryi oczekiwać w spokoju. Dekret cezara zmusza Brzemienną i Józefa do wyruszenia w trudną drogę do Betlejem, skąd oboje pochodzili. Troskliwy Józef wystarał się o zwierzę, które poniesie Maryję po raz kolejny wzdłuż brzegu Jordanu w kierunku wznoszącej się wysoko Jerozolimy. Tam z pewnością chwilę odetchną u znajomych i już blisko będą mieli do Betlejem. Ciągle w drodze. W drodze z Jezusem pod sercem, z Jezusem w sercu. Tego nas uczy Bogurodzica. Chce byśmy tak jak Ona z Nim wędrowali przez życie. Jak najczęściej i jak najdłużej nosili w sercach Jego łaskę. I wtedy On sam będzie szedł z nami przez życie, czasem niełatwe i trudne. Ale to nie koniec maryjnych wędrówek. Za anielskim głosem, bez zwłoki chroniąc Dziecię przed niebezpieczeństwami powędrują do dalekiego ale bezpiecznego dalekiego Egiptu.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania IV NIEDZIELA ADWENTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

III NIEDZIELA ADWENTU

Oczekiwanie.

Pierwsi chrześcijanie byli przekonani, że bliski będzie koniec i szybko spotkają się z Nauczycielem w Jego Królestwie. Wielu czekało, jakby to miało nadejść lada dzień. Nie myśleli o jutrze, nie martwili się o przyszłość. Bo, po co. Pan przyjdzie i zabierze ich do siebie. Apostołowie musieli upominać i przypominać, że Pan nie podał daty, nie określił czasu swojego przyjścia. Chrystus przez śmierć  i zmartwychwstanie ofiarował się Bogu Ojcu za zbawienie świata i jak zapowiadał, przyjdzie niebawem. Śmiercią męczeńską odchodzili kolejni Apostołowie, więc już nie ma na co czekać. W krótkim czasie Pan przyjdzie! Prawda była inna. Zbawienie nastało i trzeba je realizować tu i teraz. Bo to Bóg działa teraz w nas. Uświadamiają nam już teraz roraty – Msza św. „maryjna”. Z Maryją czekamy, Ona brzemienna, oczekuje nosząc Jezusa pod sercem. W Maryi jest i zarazem w Niej Jego – Jezusa czas nadchodzi. Przyjdzie w pokorze ludzkiego narodzenia, w ludzkim ciele, nędznej szopie. Ten czas oczekiwania stanowi tajemnicę Boga przychodzącego do każdego człowieka.  Mamy czuwać i nie ulegać pokusie, że to będzie jutro, bo już mi się nie chce i jestem zmęczony. Mamy czuwać, bo nikt inny za nas tego nie zrobi. To czuwanie dotyczy mnie, niezależnie od wieku i stanu zdrowia. Takiego czuwania uczy nas Jezus od pustyni, gdzie kusiciel próbował wielokrotnie Go zwieść, do agonii na krzyżu, którą pokonał miłością do Ojca za nasze grzechy. Czujność jest gotowością czystego serca, które trwa na modlitwie, w nadziei spotkania nadchodzącego Boga. Ta czujność to nie przygotowanie mieszkania na święta, to nie zakupy. To pojednanie z Bogiem w sakramencie spowiedzi. „Przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę do ciebie”. (Ap 3,3).

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania III NIEDZIELA ADWENTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Przewodniczący KEP_Oświadczenie

  • Możliwość komentowania Oświadczenie Przewodniczącego KEP w kontekście rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie aborcji w Polsce została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Abp_Komunikat na Dzień modlitw i pomocy Kościołowi na Wschodzie 2020

  • Możliwość komentowania Komunikatu Metropolity Katowickiego na Dzień Modlitw i Pomocy Kościołowi na Wschodzie została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

II NIEDZIELA ADWENTU

Piekło

Niezależnie od zaangażowania w temat wiary, boimy się tego słowa. Jest to pojęcie, które przenika niepokojem. Człowiek kiedy wydorośleje zdaje sobie sprawę, że nie są to tylko dziecięce wyobrażenia. To pojęcie staje się realne wraz uświadamianiem sobie, jak bardzo niejednokrotnie nasze życie jest dalekie od nauki Chrystusa, dziesięciu przykazań, czy relacji do drugiego człowieka. Tak wiele nam brakuje, a efektem tych zaniedbań może stać się stan wiecznego potępienia. Dante Alighieri w swojej „Boskiej komedii” umieścił na drzwiach piekieł napis: „lasciate ogni speranza, voi ch`entrate” – straćcie wszelką nadzieję, wy którzy tu wchodzicie. Pomijając kwestię wiary, czy człowiek potrafi sobie wyobrazić życie bez nadziei, bez przyszłości, marzeń, pragnień, ukochanej osoby, wiecznego niezadowolenia z samego siebie. Dla człowieka wierzącego jest to natomiast samowykluczenie się z jedności z Bogiem. Życie bez miłości do Boga i tych, których On stawia na naszej drodze życia –  ubogich i maluczkich. Jest to stan grzechu śmiertelnego, ciężkiego, czyli dobrowolne odwrócenie się od Boga i trwanie w tej sytuacji, aż do śmierci. Człowiek jest istotą wolną może wyrzec się Boga. I wtedy, zaraz po śmierci dowiaduje się, że piekło istnieje. Bóg jest Miłosierny i pragnie zbawienia wszystkich ludzi, ale też i szanuje nasz wybór. Jest to świadoma decyzja człowieka, który może odrzucić dar  miłosierdzia Bożego. Rezygnuje ze spowiedzi św., z nawrócenia i przemiany, trwa w stanie grzechu. Dlatego Kościół ciągle przypomina i naucza o potrzebie opanowania i nawrócenia. To jest to ciągłe, adwentowe wezwanie Nauczyciela: „ czuwajcie ”! – „ Bądźcie gotowi ”. Przyjdę niebawem do waszych czystych dusz.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania II NIEDZIELA ADWENTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

I NIEDZIELA ADWENTU

Czyściec.

Nauka Kościoła oparta na Piśmie Św. podaje bardzo niewiele szczegółów na ten interesujący temat. Czyściec, najważniejsze budzi nadzieję, nawet w największym grzeszniku. Daje szansę duszy w najtrudniejszej sytuacji, w ostatniej chwili życia. Nie zazdrośćmy Dobremu Łotrowi, on tylko był pierwszy, który dowiedział się o tym za życia. To jest cudowna tajemnica miłosierdzia Bożego. Istota ludzka przez całe swoje życie się dopełnia, doskonali, zmienia, dojrzewa. Ten proces nie jest krótką chwilą, nie staje się w jednym momencie. To nie tylko czas naszego życia ziemskiego, to cała wieczność, którą Pan Bóg nam ofiarował. I w wieczności też będziemy wzrastać, uświęcać się, być coraz bliżej Boga. Zdecydowanie po śmierci zostajemy. Oczyszczamy się, doskonalimy w miłości do Boga, odnawiamy nasze relacje z bliźnimi. Oczekujemy scalenia duszy i ciała w doskonałości wiecznej. Nawet ta dusza, która odeszła w stanie łaski będzie potrzebowała oczyszczenia, udoskonalenia do spotkania z Bogiem. Czyściec to nie kara, to oczekiwanie na miłosierdzie, które tak nas przepełni, abyśmy z wielką radością przestąpili próg nieba, szczęśliwości wiecznej. Łaska Boża zawsze nas prowadzi do dopełnienia naszego istnienia. W ziemskim życiu działa przez sakramenty święte, po śmierci doskonali nas miłosierdzie Boże. Stwórca oczyszcza wybranych, aby mogli radować wiecznością. Modlitwa za zmarłych, tych którzy już odeszli jest naszym obowiązkiem. Tylko w ten sposób wypraszamy dla nich Boże Miłosierdzie. Już w czasach machabejskich, około 180 lat przed Chrystusem, Żydzi czuli potrzebę modlitwy za zmarłych. Kościół zaleca tę troskę przez jałmużnę, skarbonka na ofiarę mszalną za dusze zmarłych. Dopuszcza odpusty ofiarowane za zmarłych. Pokutę w ziemskim życiu za skrócenie ich oczekiwania czyść- cowego i Msze św. za dusze zmarłych czekające na szczęście wieczne.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania I NIEDZIELA ADWENTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Niebo.

Tak trudno jest wyobrazić sobie szczęście. Każdy widzi je, a później zupełnie inaczej odbiera. Mamy do tego prawo. Szczęście to spectrum dobra, miłości, radości, zadowolenia, uśmiechu, prawdziwej wiary wypływającej z czystej duszy prosto do Boga. Tym wszystkim i jeszcze więcej chce nas obdarzyć Pan Bóg na całą wieczność. Najłatwiej chce nas obdarzyć Sobą, ale człowiek woli konkrety. Nie będzie to nic fizycznego, aczkolwiek nie można tego wykluczyć, ponieważ wierzymy w ciała zmartwychwstanie. Będziemy znowu sobą  i inni też tam będą, jedno jest pewne, nie będzie tak jak tu, będzie inaczej, będzie lepiej, szczęśliwiej. Jak, tak jak Bóg nam to przygotuje. Niebo i ziemia nie mogą ogarnąć Boga. (Jr 23,24) Nowy Testament mówi o tym co „w górze”. Nowa Jerozolima, pełnia zbawienia, dla ocalonych przez Boga. Niebo jest celem ostatecznym i spełnieniem człowieka, stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia. Tam odnajdziemy prawdziwą tożsamość. Ciągle pytamy kto? Odnosząc tę kwestię do samych siebie. Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem. Doskonałe oczyszczeni. Żyjący z Chrystusem i w Chrystusie. Podobni do Boga, bo widzą Go takim jaki jest. Tego, ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało.., co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują. (1 Kor 2,9) Tam będziemy cieszyć się ze sprawiedliwymi i przyjaciółmi Boga, radością osiągniętej nieśmiertelności. (Św. Cyprian) To szczęście widzenia Boga, może być miłością między Bogiem a stworzeniem, nie mające nic wspólnego z uczuciem doświadczanym w ziemskim życiu. Może stać się bezgraniczną szczęśliwością i to przez wieczność. Papież Benedykt XII tak to wyjaśnia: dusze Świętych i wiernych zmarłych, które nie miały nic do odpokutowania, lub doznały oczyszczenia były, są i będą w niebie dołączone do wspólnoty aniołów i świętych oglądających Boga.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA, KRÓLA WSZECHŚWIATA została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

33 NIEDZIELA ZWYKŁA

Sąd.

Pierwsza co nas czeka z rzeczy ostatecznych. Nie będzie to miało nic wspólnego z sądem ziemskim. Nikt się nie pomyli, nie będzie odwołania, nie będzie wyroku, nie będzie człowieka, ani ławników, nie będzie stosów dokumentów, czasu oczekiwania, świadków, oskarżających, prokuratora, obrońców, nie będzie poniżania. Będzie Bóg, ja i prawda, Koniec. Chrześcijańskie pojęcie sądu opiera się głównie na Chrystusowej przypowieści o Łazarzu i bogaczu. Jego znamy z imienia, drugi jest bezimienny. Jeden jest osobą, drugim może być każdy. Obaj umarli, w czasie wyznaczonym przez Boga. Łazarz znalazł się na łonie Abrahama, bogacz w otchłani, chmurze nicości, gdzie nikt i nic nie ma wartości. W stanie, gdzie nie ma co szukać pociechy, jest cierpienie, bez możliwości odwrócenia tego stanu rzeczy. Nawet nie da się nikogo strzec, z tych których jeszcze kochamy. Drugi ważny tekst dotyczący sądu to sytuacja na Golgocie. I słynne słowa skierowane przez Jezusa do skruszonego łotra: Jeszcze dziś będziesz ze mną w raju. Nie ma mowy o drugim z nich, on nie wyraził skruchy, nie okazał pokory w ostatniej chwili, a miał wielką szansę.

DECYZJA  NIEODWOŁALNA

Wieczne szczęście – niebo,  albo potępienie na wieki – piekło. Wtedy będziemy pewni zbawienia: niebo najczęściej poprzedzone czyśćcem. W czasie wyznaczonym przez Boga nastąpi Sąd Ostateczny.  /biblijny obraz oddzielenia Owiec od Kozłów/. Będzie to spotkanie z Bogiem, który jest pełnią miłości. Wierzymy, że tu doświadczymy łaski Jego miłosierdzia. Chrystusa będącego Prawdą ujawni nasze relację – człowieka do Boga.   A św. Augustyn napisze: najmniejszych i potrzebujących, ustanowiłem waszymi posłańcami, którzy wasze uczynki zaniosą do mojego skarbca.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania 33 NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

32 NIEDZIELA ZWYKŁA

Życie wieczne.

Dla wielu współczesnych ludzi to nie tylko znak zapytania. To niejednokrotnie problem, z którym nie chcą, lub nie potrafią się zmierzyć. Przywiązanie do codzienności i wartości materialnych zaciera ich perspektywę patrzenia w przyszłość. Poza czas i przestrzeń rzeczywistości ziemskiej. Wielu nie zaprząta sobie tym myśli. Wielu boi się tego tematu odkładając na czas przyszły. Bóg jest wieczny, a powołując do życia człowieka przekazał mu ten wielki dar i to nie tylko duszę nieśmiertelną, ale także i obietnicę ciała zmartwychwstania. Od chwili poczęcia jesteśmy istotami wiecznymi. Mamy początek, który zarazem jest wiecznością. Bóg początku nie ma. Dlatego człowiek jest tylko stworzeniem, nie dorównując  Bogu – Stwórcy. Wieczność dla każdego z nas rozpoczyna się  poczęciem, od tej chwili nasze istnienie nie ma końca. I to od nas zależy co zrobimy z tym darem przez pierwszą  część naszego życia, jaką jest ziemskie bytowanie. Druga część tajemnicy wieczności rozpocznie się po naszym odejściu, po śmierci. Bo to dalej będziemy my. Sąd szczegółowy, bo tak nazywa teologia ten pierwszy akt spotkania z Bogiem. Św. Jan od Krzyża ujmuje to słowami: Pod wieczór naszego życia będziemy sądzeni z miłości. Wtedy dowiemy się co nas czeka w wieczności. Kościół przez zbawcze działanie Jezusa Chrystusa wspomaga to nasze przygotowanie do osiągnięcia szczęśliwej wieczności. Obdarowani sakramentami świętymi pomnażamy nadzieję wieczności. Specjalnym zaś darem jest sakrament namaszczenia chorych. Łączy nas w trudnych chwilach naszego życia z Chrystusem cierpiącym, który dla nas pokonał śmierć i grzech, które nas ograniczają. Na te ostatnie chwile naszej drogi do spotkania z Bogiem Kościół szafuje dar Wiatyku, który jest szczególnym darem tajemnicy  Eucharystii przed bezpośrednim spotkaniem z Bogiem.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania 32 NIEDZIELA ZWYKŁA została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Wspólnoty parafialne



Strony innych parafii



Wartościowe strony



Archiwum

  • Luty 2021
  • Styczeń 2021
  • Grudzień 2020
  • Listopad 2020
  • Październik 2020
  • Wrzesień 2020
  • Sierpień 2020
  • Lipiec 2020
  • Czerwiec 2020
  • Maj 2020
  • Kwiecień 2020
  • Marzec 2020
  • Luty 2020
  • Styczeń 2020
  • Grudzień 2019
  • Listopad 2019
  • Październik 2019
  • Wrzesień 2019
  • Sierpień 2019
  • Lipiec 2019
  • Czerwiec 2019
  • Maj 2019
  • Kwiecień 2019
  • Marzec 2019
  • Luty 2019
  • Styczeń 2019
  • Grudzień 2018
  • Listopad 2018
  • Październik 2018
  • Wrzesień 2018
  • Sierpień 2018
  • Lipiec 2018
  • Czerwiec 2018
  • Maj 2018
  • Kwiecień 2018
  • Marzec 2018
  • Luty 2018
  • Styczeń 2018
  • Grudzień 2017
  • Listopad 2017
  • Październik 2017
  • Wrzesień 2017
  • Sierpień 2017
  • Lipiec 2017
  • Czerwiec 2017
  • Maj 2017
  • Kwiecień 2017
  • Marzec 2017
  • Luty 2017
  • Styczeń 2017
  • Grudzień 2016
  • Listopad 2016
  • Październik 2016
  • Wrzesień 2016
  • Sierpień 2016
  • Lipiec 2016
  • Czerwiec 2016
  • Maj 2016
  • Kwiecień 2016
  • Marzec 2016
  • Luty 2016
  • Styczeń 2016
  • Grudzień 2015
  • Listopad 2015
  • Październik 2015
  • Wrzesień 2015
  • Sierpień 2015
  • Lipiec 2015
  • Czerwiec 2015
  • Maj 2015
  • Kwiecień 2015
  • Marzec 2015
  • Luty 2015
  • Styczeń 2015
  • Grudzień 2014
  • Listopad 2014
  • Październik 2014
  • Wrzesień 2014
  • Sierpień 2014
  • Lipiec 2014

  • Inne