Strona parafii św. Jana Sarkandra w Bańgowie

Apel Arcybiskupa

  • Możliwość komentowania Apel Arcybiskupa została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

III Niedziela WIELKANOCNA

Ojciec

Jezus ucząc nas modlitwy prosi, abyśmy my tak jak On zwracali się do Pana Boga – Ojcze! Podkreślając, że jest to nasz! Ojciec. Jezus jest Synem, a my jesteśmy dziećmi Bożymi. To synostwo każdego człowieka /kobiety, mężczyzny/ wynika z dzieła stworzenia. Zostaliśmy powołani do życia na obraz Pana Boga i ożywieni Jego Duchem, życiodajnym tchnieniem. I wreszcie co najważniejsze otrzymaliśmy od Boga Ojca cząstkę Jego istoty – duszę nieśmiertelną. To zobowiązuje do szacunku, ale też i daje prawo do nazywania Pana Boga  –  Ojcem. Ten nasz Ojciec zna nas doskonale. Wychodzi nam naprzeciw. Nie tylko w sytuacji krytycznej – jak do syna marnotrawnego. Zawsze: w radości, smutku, potrzebie, zadowoleniu, chorobie, szczęściu. On wie czego nam potrzeba, wpierw zanim my Go o to poprosimy. Nie upoważnia nas to do jakiejś poufałości, próby zagarnięcia Jego łaski, czy błogosławieństwa. Jesteśmy posłusznymi dziećmi, szanującymi prawo Ojca do podejmowania decyzji. To On daje to co dobre i potrzebne każdemu z nas w konkretnej chwili naszego życia. Jest też Ojcem, który wie – wie kiedy powoła nas do siebie. Ta myśl nas niepokoi, nurtuje zwłaszcza, gdy doświadczamy upływającego czasu. Bóg jest dobrym Ojcem, czułym dla swoich dzieci. On dobrze wybierze tę chwilę dla każdego z nas. Zaufajmy Mu. Ta ostatnia chwila ziemska, będzie tym momentem, kiedy  powrócimy do stałej łączności z Ojcem i będziemy uczestnikami Jego Boskiej natury – staniemy się tak jak On wieczni, oby w Jego miłosierdziu, razem z Nim. To nasze dziecięctwo uświadamiamy sobie częściej niż myślimy. Za każdym razem kiedy czynimy znak krzyża świętego również oddajemy cześć Ojcu. Modlitwa Pańska od samego początku przypomina nam do Kogo się zwracamy: Ojcze, a precyzyjniej – Ojcze nasz.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania III Niedziela WIELKANOCNA została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

… w Boga…
Każdego z nas Pan Bóg powołał do szczęścia. I każdy z nas realizuje to inaczej, dla siebie i dla drugich. Każdy z nas ma inne pojęcie Boga, i Stwórca nie ma nam tego za złe. Stworzył nas na swój obraz, dlatego każdy z nas jest inny i inaczej rozumie Stwórcę i On to przyjmuje. Bóg tak chciał, w tym przejawia się Jego wielkość. Nie ma istot takich samych. To jest przejaw wielkości Pana Boga. On jest istotą życia i tym się dzieli z każdym stworzeniem. Jest nieograniczony w swojej myśli stwórczej i z niczym nieporównywalny. Dlatego człowiek nie jest w stanie objąć Pana Boga swoim umysłem. On jest dla każdego z nas tajemnicą. A mimo to jesteśmy w stanie poznawać Go naszym umysłem – nie jest niedostępny naszym zdolnościom umysłowym. Jest różny od świata, ale ten świat podtrzymuje w istnieniu, przenika go swoim błogosławieństwem. Jest absolutnie wolny, żywy, jest duchem osobowym, który udzielił się nam przez swojego Syna Jezusa Chrystusa. Jest duchem niewidzialnym, ale daje nam siebie poznać, swoją miłość, przez Syna. Nauczyciel mówi: kto zna Mnie, ten zna Ojca. Jezus jest widzialnym obrazem Jego miłości do człowieka. Jest absolutnie Święty. I tym chce się podzielić z każdym człowiekiem. Przyciąga nas dziennie do tej świętości przez Swojego Syna i ustanowione przez Niego sakramenty święte. Dzięki temu istniejemy i spokojnie możemy myśleć o spotkaniu z Nim w wieczności. Pan Bóg ciągle nam się objawia. Od raju, gdzie powołał nas do istnienia. Przez Mojżesza, któremu objawił swoje imię i dał do zrozumienia, że Jego najważniejszą cechą jest istnienie. Aż wreszcie dał nam swojego Syna, aby po raz kolejny móc nas przygarnąć do Siebie. Przyjąć do swojego wiecznego Królestwa, gdy czas nadejdzie.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania II Niedziela WIELKANOCNA – ŚWIĘTO BOŻEGO MIŁOSIERDZIA została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Zarzadzenie_Abp_17_kwietnia_2020

  • Możliwość komentowania Zarządzenie Arcybiskupa – 17 kwietnia 2020 została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Niech Zmartwychwstały Chrystus,
napełni nas wiarą i pokojem.
Niech wspiera nas w codzienności

życzymy

aby światło Wielkanocnego Poranka rozświetlało naszą codzienność,
a paschalna radość trwała w nas zawsze.

Błogosławionych,
pogodnych Świąt Wielkanocnych!

 Życzą  Wam i Waszym bliskim
ks. Krystian i ks. Henryk

 

 

Zaczęło się

po ludzku. Bardzo po ludzku. Jak tyle innych spraw na świecie. Był człowiek dobry i byli ludzie źli. Tych złych było jak zwykle więcej. Dobry czynił dobro, którego pełne było Jego serce. Współczuł cierpiącym, ujmował się za ubogimi, mówił prawdę, obnażał bezlitośnie zakłamanie i obłudę  szczególnie, gdy stroiły się w maskę władzy lub pobożności. Ani dawniej, ani dziś takie postępowanie nie uchodzi bezkarnie. Toteż aresztowano sprawiedliwego, wytoczono mu krótki, pokazowy proces, znaleziono świadków, którzy zawsze widzieli, co widzieć należało, i w zależności od otrzymanej sumy chętnie zaprzysięgną wszystko po linie żądań prokuratora. Nie upłynął dzień, a wyrok był już gotowy. Jakże łatwo jest zamordować człowieka bezbronnego. Tego też zamordowano i wrzucono do grobu. Potem zatoczono jeszcze na ten grób wielki kamień, umyto ręce z krwi, by nie splamić nią świątecznego obrusa, i powiedziano sobie z ulgą: koniec. Tak, bowiem zawsze kończyły się wszystkie historie ludzi sprawiedliwych, a niewygodnych. Nie przewidziano wszakże jednego, a mianowicie, że zabity nie było tylko człowiekiem. Wprawdzie, gdy jeszcze żył, mówił tam coś o swoim tajemniczym pochodzeniu, o jakiś swoich koligacjach z Bogiem, przestrzegał, a nawet groził. Ale któżby wierzył w takie brednie. Tymczasem okazało się, że miał rację. Toteż historia, która zaczęła się po ludzku, skończyła się bosko. Zamordowany poleżał w grobie niecałe 3 dni, potem wstał, odwalił grobowy kamień i żywy, w prawdziwym, choć uwielbionym ciele, wrócił do ludzi, którzy Go wprawdzie wczoraj jeszcze nie bardzo chcieli, ale dziś już ogromnie potrzebowali. To właśnie ta dziwna historia o zmartwychwstaniu rozkołysała dzisiaj wszystkie dzwony całego chrześcijaństwa, buchnęła pod niebo radosnym Alleluja, i nas sprowadziła tutaj. Przyszliśmy by u pustego grobu Zbawiciela odnowić swoją wiarę w żywego zwycięskiego Chrystusa, ożywić nadzieję, a przede wszystkim wskrzesić na nowo swoją miłość ku Niemu.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Kościół w czasie epidemii

Zachęcamy do przeżycia Triduum Paschalnego w łączności poprzez transmisję internetową.

Modlitwa do pobrania:

Błogosławieństwo stołu
przed uroczystym posiłkiem
w niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego

Błogosławieństwo stołu

  • Możliwość komentowania Kościół w czasie epidemii została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

 

Drodzy Diecezjanie, Bracia i Siostry, Kochane Rodziny!

 

I. Wprowadzenie.

Przed nami Wielkanoc, szczyt całego roku liturgicznego, największe i najważniejsze święta naszej chrześcijańskiej wiary. Ze względu na wprowadzone ograniczenia, liturgia Wielkiego Tygodnia i świąt Zmartwychwstania Pańskiego będzie celebrowana w katedrach i kościołach bez obecności wiernych. Duchowe uczestnictwo w tych ceremoniach będzie jednak możliwe w naszych domowych wspólnotach dzięki rozmaitym formom transmisji. Zachęcam więc wszystkich diecezjan do przeżywania tajemnicy paschalnej Jezusa Chrystusa za pośrednictwem mediów. Ta nietypowa forma religijnego zaangażowania nie zmienia ani istoty, ani treści obchodów Triduum Paschalnego i Wielkiej Nocy. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do świętowania zwycięstwa Pana Jezusa nad grzechem i śmiercią.
W swej głębokiej treści, Święta Wielkanocne każdemu z nas stwarzają możliwość doświadczenia osobistego spotkania ze Zmartwychwstałym Panem, Dawcą miłości i pokoju. W paschalnych obchodach przeprowadza nas niczym nowy Mojżesz przez pustynię, która w okresie szerzącej się pandemii nabrała wyjątkowej symboliki. Także naszym udziałem obecnie stało się doświadczenie pustki, zagrożenia, lęku, a nawet cierpienia i śmierci. Towarzyszy nam również osamotnienie, wynikające z konieczności ograniczenia relacji z szeroką pojętą rodziną, przyjaciółmi i znajomymi. W takim czasie właśnie Zmartwychwstały Pan wychodzi nam na spotkanie z pozdrowieniem pełnym nadziei: „Pokój wam!” (J 20,19), „Nie bójcie się!” (Mt 28,10) W tych słowach odkrywamy motywację do wewnętrznej przemiany i wspólnych działań zmierzających do pokonania zagrożeń związanych z epidemią.
Zgodnie z tym, co już wcześniej Wam przekazałem, część liturgicznych obrzędów Triduum Paschalnego zostanie uproszczona lub ograniczona. Najważniejsza jest jednak Eucharystia – wielka tajemnica wiary. Podobnie jak uczniowie wędrujący do Emaus, Zmartwychwstałego Pana poznajemy po/przy łamaniu chleba (por. Łk 24,30–31). W tym kontekście uczestnictwo w Mszy św. staje się naszą powinnością. Zachęcam Was do odpowiedniego przygotowania się do udziału w Mszy św. transmitowanej za pośrednictwem mediów. Niechaj przygotowanie to ma charakter wspólnotowy, rodzinny, w gronie osób najbliższych. Zatroszczcie się razem zarówno o zewnętrzne, jak i wewnętrzne wyciszenie; wzbudźcie intencje Waszej modlitwy oraz doskonały akt żalu na początku Eucharystii. Otwórzcie Wasze serca na działanie słowa Bożego i przyjęcie owoców duchowej Komunii z Jezusem Chrystusem. Pamiętajcie o możliwości duchowej Komunii z Chrystusem za każdym razem, kiedy z odpowiednio usposobionym sercem, będziecie uczestniczyli w Mszach św. transmitowanych.
Sprawując razem z Biskupami Pomocniczymi liturgię Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy w naszej katowickiej archikatedrze, będę się modlił za całą wspólnotę naszego lokalnego Kościoła, za wszystkie rodziny, duchowieństwo i osoby życia konsekrowanego, szczególnie zaś za braci i siostry dotkniętych osamotnieniem, cierpieniem i chorobą. Pragnę się za Wami wstawiać w modlitwie i udzielić pasterskiego błogosławieństwa na dni przed nami, na ciągle jeszcze nieprzewidywalną przyszłość.
Przed nami Wielki Tydzień. Wierzymy, że w pasji Chrystusa wyraża się nie tylko zwycięska moc krzyża nad śmiercią i grzechem, ale przede wszystkim wypływa z niej nieskończona miłość do każdego człowieka; miłość, dzięki której nasz Pan wyprowadza dobro z trudnych, życiowych sytuacji. Uznając Bożą miłość wyrażoną w Chrystusowej męce i śmierci, zachęcam każdego z Was do pojednania się Bogiem poprzez akt żalu doskonałego. W tej wyjątkowej sytuacji zastępuje on sakrament pokuty. Osobiste grzechy wyznamy w spowiedzi w późniejszym czasie; wtedy, kiedy tylko będzie to możliwe. Proszę Was i wzywam do pojednania się z bliźnimi, z wszystkimi bez wyjątku, aby pokój Chrystusa Zmartwychwstałego zamieszkał w Waszych sercach. Pamiętajmy, że miłosierdzie i przebaczenie prowadzi do radości, ukojenia i pokoju. Jest warunkiem naszego zbawienia! (por. MV 2).

II. Duszpasterskie impulsy:

1. na Wielki Czwartek
W Wielki Czwartek wspominamy i przeżywamy ustanowienie Eucharystii i sakramentu kapłaństwa. Przeczytajcie w swoich rodzinach fragment Ewangelii opisujący ustanowienie Eucharystii (np. Łk 22,7–23) Zachęcam Was do uczestniczenia w Mszy św. Wieczerzy Pańskiej dzięki zaplanowanym transmisjom. Pamiętajcie o możliwości Komunii duchowej.
W liturgii tego dnia rezygnujemy z tradycyjnego obrzędu obmycia nóg. Ten gest upamiętnia postawę Pana Jezusa, który podczas Ostatniej Wieczerzy umywał stopy Apostołom. W ten sposób potwierdził, że prawdziwa miłość realizuje się w służbie bez granic. Obrzęd umycia nóg pociąga za sobą logikę daru z siebie, który doprowadził Chrystusa do przyjęcia największych cierpień i śmierci. Zapraszam każdego z Was do podjęcia w tym dniu uczynków miłosierdzia, które są dziełami miłości, przez które przychodzimy z pomocą naszemu bliźniemu w potrzebach jego ciała i duszy (KKK 2447). Postarajmy się o drobne „dzieło miłości” wobec osób najbliższych.
Spróbujcie znaleźć kilka minut ciszy, aby podziękować za eucharystyczną obecność Pana Jezusa. W tym dniu proszę was o modlitwę za kapłanów oraz w intencji nowych powołań do służby Bożej w Kościele. Proszę o szczególną modlitwę wspierającą odpowiedzialną i teraz bardzo trudną posługę kapelanów szpitalnych. Pamiętajcie o waszych duszpasterzach i o alumnach Seminarium, pochodzących z waszych parafialnych wspólnot. Jeśli macie do dyspozycji ich numer telefonu czy adres mailowy, to może warto przesłać im krótki sygnał- znak wsparcia i modlitwy.

2. na Wielki Piątek
Wielki Piątek niech będzie dniem ciszy. To dzień postu ścisłego i wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. Ofiarujmy to wyrzeczenie w intencji ustania pandemii. Warto w tym dniu znaleźć czas, aby przed krzyżem przeprowadzić rachunek sumienia, tym bardziej, że nie będziemy mogli skorzystać z tradycyjnej spowiedzi. Jeśli to możliwe, odprawcie wspólnie Drogę Krzyżową. Modlitwę przy stacjach może podać każdy z domowników, mówiąc o co prosi Pana. Możecie także wspólnie odmówić Litanię do Najświętszego Serca Jezusowego, kończąc każde wezwanie słowami: „Przebite Serce Jezusa, zmiłuj się nad nami”. Modlitwa ta stanie się dobrą okazją do adoracji krzyża w waszych domach. Ustawcie więc krzyż na odpowiednio przygotowanym stole, zapalcie przy nim świecę. Niech każdy z domowników odda cześć temu krzyżowi, a stół niech stanie się znakiem Waszej wzajemnej miłości i pokoju. Pojednajcie się z waszymi bliskimi, z każdym.
Zachęcam również do przeżycia wielkopiątkowej liturgii za pośrednictwem transmisji, w tym do modlitewnej jedności z papieżem Franciszkiem, podczas prowadzonego przez niego nabożeństwa Drogi Krzyżowej na Watykanie.

3. na Wielką Sobotę

Przypominam, że w tym dniu w naszych parafialnych kościołach nie będzie błogosławienia pokarmów na stół wielkanocny. Proponuję, aby w tym roku wrócić do starożytnej tradycji wzajemnego błogosławienia siebie w domach. Niech rodzice uczynią znak krzyża na czołach dzieci i odwrotnie, niech ten sam gest uczynią wobec siebie małżonkowie. Przypomnijcie sobie przyjęty chrzest, przez który zostaliśmy włączeni w śmierć Chrystusa i w Jego Zmartwychwstanie. Może warto z dziećmi przejrzeć fotografie z chrztu św. Liturgia chrzcielna jest bowiem bardzo ważnym elementem liturgii Wigilii Paschalnej. Proszę Was też o wspólne, rodzinne odmówienie w tym dniu, najlepiej przy zapalonej świecy – paschale, wyznania wiary, tej modlitwy, którą odmawiamy podczas niedzielnej Eucharystii (Credo). Wypowiadając słowa „i zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo”, zatrzymajcie się na chwilę ciszy, przyklęknijcie, rozważając tę prawdę, która stanowi centrum naszego chrześcijańskiego życia.
Zachęcam także do skorzystania z telewizyjnych, radiowych lub internetowych transmisji liturgii Wigilii Paschalnej, aby możliwie jak najgłębiej przeżyć Misterium Paschalne. Pamiętajcie o możliwości Komunii duchowej, poprzedzając ją zawsze wzbudzeniem doskonałego żalu. Odśpiewajcie wspólnie w rodzinie radosne paschalne „Alleluja”.

4. na uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego

Zachęcam Was do wspólnej modlitwy przed bardziej uroczystym niż zwykle śniadaniem w Niedzielę Wielkanocną. Zachęcam do pobłogosławienia pokarmów, przygotowanych na stole do spożycia. Jeśli to możliwe, modlitwę błogosławieństwa niech poprowadzi ojciec jako głowa rodziny. Możecie skorzystać z obrzędu, udostępnionego już na internetowej stronie archidiecezji lub parafii. W modlitwie przy wielkanocnym stole o pamiętajcie wszystkich, którzy w tych trudnych okolicznościach niosą pomoc, narażając swoje własne życie. Pamiętajcie o ofiarach panującej pandemii, powierzajcie ich miłosierdziu Pana, który jest Życiem i Zmartwychwstaniem.
Zachęcam Was do rodzinnego uczestniczenia w Mszy św. wielkanocnej za pośrednictwem mediów. W południe przyjmijmy w miarę możliwości papieskie błogosławieństwo Urbi et Orbi („Miastu i Światu”). W tym dniu przekażcie Waszym bliskim życzenia wielkanocne telefonicznie lub mailowo. Wedle możliwości przesyłajmy sobie pozdrowienia świąteczne – nieraz w bardzo pomysłowych formach – za pośrednictwem innych komunikatorów. Publikujmy je w mediach społecznościowych. Niech całą wirtualną rzeczywistość wypełni ta radosna wieść: „Jezus żyje! Pan prawdziwie zmartwychwstał! Alleluja!”. Pozdrawiajmy się paschalnym pozdrowieniem: Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!

Bracia i Siostry! Drodzy Diecezjanie!
Jako pasterz archidiecezji katowickiej zapewniam Was o duchowej bliskości. Jestem z Wami w darze wstawienniczej modlitwy. Kiedy będę przewodniczył liturgii Triduum Paschalnego i Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego w katedrze, zawsze będę pamiętał o Was i o Waszych intencjach. Na koniec tego listu, zwracam się do Was słowami prośby wypowiadanej w czasie liturgii Mszy Krzyżma św. w Wielki Czwartek: „Módlcie się także za mnie, abym wiernie wypełniał urząd apostolski, który został mnie niegodnemu powierzony i wśród was był żywym wizerunkiem Chrystusa-Kapłana, Dobrego Pasterza, Nauczyciela i sługi wszystkich”.
Nie ukrywam, że w ostatnich tygodniach – w związku z zaistniałą sytuacją zewnętrzną – mając na uwadze zdrowie wszystkich i wspólne dobro, musiałem podjąć szereg decyzji. Były to bez wątpienia najtrudniejsze w mojej dotychczasowej biskupiej posłudze. Żyję jednak nadzieją, że zaistniałe zagrożenie osłabnie, wygaśnie, a my dzięki Bożej Opatrzności i wysiłkowi wielu osób i środowisk, będziemy mogli powrócić nie tylko do codziennych zadań, ale także do wspólnego wychwalania Pana w naszych parafialnych, jakże pięknych wieczernikach – kościołach, za którymi tęsknimy!
Pozdrawiam Was serdecznie, kreślę znak krzyża na Waszych czołach i z serca błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

+Wiktor Skworc
Arcybiskup
Metropolita Katowicki

  • Możliwość komentowania NIEDZIELA PALMOWA – MĘKI PAŃSKIEJ została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

5 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Idźcie.

Dla niektórych to wreszcie znak i możliwość powrotu do domu, do zajęć. Dla innych moment rozpoczęcia dzieła apostolskiego. Część będzie niepocieszona, że musi opuścić święte miejsce, gdzie spotykają się z Panem Bogiem, ze świątynią, miejscem szczególnym w każdej Parafii. Te ostatnie słowa kapłana na zakończenie Mszy św. są poleceniem, wyznaczeniem zadań do wypełnienia, zachętą do apostolskiej działalności w środowisku domowym, zawodowym, czy szkolnym. Idźcie – to słowo zachęty do aktywności w głoszeniu Chrystusowej prawdy w codziennym życiu. Czasami zastanawiamy się kiedy mamy to robić. Tyle zajęć w życiu codziennym intensywnej nauki, pracy, troski o sprawy codzienne, życie kochanych bliskich. A jednak łaska Boga, którą niesiemy w duszy, Jego Słowo, które przepełnia nasze umysły ,będzie nas mobilizować do dawania świadectwa o spotkaniu z Panem, który odmienił nasze życie przy Jego ołtarzu. To idźcie wypowiedziane przez Pana, przed Jego wniebowstąpieniem, każdy z Ewangelistów ujmuje inaczej. Święty Jan przypomina, że jesteśmy świadkami zbawczych wydarzeń, którzy zaniosą to bliźnim. Św. Marek przypomina, że przyjęliśmy chrzest i wierzymy z nadzieją zbawienia. Św. Mateusz zachęca nauczać  prawdy Pańskiej, którą poznaliśmy w czasie sprawowania Mszy św. Aby to zrealizować, wypełnić będzie nam towarzyszył pokój Chrystusa. Po przyjęciu Komunii św. łaska Boża jest w mojej duszy. Wraz z nią otrzymuję łaskę apostolską, która pomaga mi głosić prawdę Jezusa Chrystusa. Jestem świadkiem Jego łaski w codzienności mojego życia. Sprzątam, gotuję, uczę się, remontuję, piorę, naprawiam, odpoczywam … to wszystko czynię zgodnie z wolą Boga. On mnie do tego powołał. Idźcie – pomagać, słuchać, doradzać mądrze, kochać, być z samotnymi, modlić się za chorych.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania 5 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

Jak dziękować?

Wracamy od balasek! Tak jesteśmy ludźmi wierzącymi. Łaska Boża zamieszkała w naszych duszach. Czy jestem do tego przyzwyczajony/a? Jest to stan częsty w mojej duszy, albo ta łaska pojawia się  tam sporadycznie i jestem tym faktem zaskoczony/a? Co zrobić, by nie zmarnować szansy prawdziwego spotkania z Bogiem. To jest efekt pełnego uczestnictwa we Mszy Świętej. Jak więc dziękować Bogu za ten Jego wielki dar? Stwórca pozostawił nam cząstkę samego siebie – duszę nieśmiertelną. Zostaje ona przez przyjęcie Komunii Świętej napełniona łaską uświęcającą. Czyli, jak pojęcie wskazuje, uświęca nas, jeszcze bardziej stajemy się wtedy podobni do Boga. Od chwili poczęcia jesteśmy nieśmiertelni, przez chrzest stajemy się dziećmi Bożymi a przyjąwszy Najświętszy Sakrament otrzymujemy nadzieję życia Bożego w chwale niebieskiej. Z taką świadomością wiemy, że nie możemy tego zmarnować. Jest to łaska na teraz, a jeszcze bardziej na przyszłość i wieczność. Co z tym darem zrobić? Odpowiedź jest prosta, nie zniszczyć grzechem, nie zdusić zaniedbaniem przez upływający czas!  Kiedy? W każdej sytuacji. Rozpoczynamy w kościele. Powrót od balasek. Skupienie w czasie powrotu. Złożone ręce. Świadomość daru Bożego w sercu. Po powrocie do ławki możemy wybrać trzy opcje. Skupienie w ciszy – tylko ja i Boża łaska w sercu. Rozważanie daru łaski. Nie tylko Bóg i ja. Bardziej Jego łaska we mnie, kolejny krok do szczęśliwej wieczności. Wreszcie dołączenie do wspólnoty – wspólny śpiew – dziękczynienie we wspólnie śpiewanej pieśni, podtrzymanie śpiewu, który tak często niestety gaśnie. Kolejną propozycją jest przepiękna śpiewana modlitwa: Duszo Chrystusowa uświęć mnie… z muzyką Stefana Stuligrosza. Wreszcie wracamy do domu po Mszy Świętej. Rozmowa z bliskimi o tym czego byliśmy świadkami. Rozważanie Słowa Bożego. I niesamowita  świadomość – jestem tabernakulum – niosę do domu Chrystusa.

Ks. Henryk

  • Możliwość komentowania 4 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU – LAETARE została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii

  • Możliwość komentowania ADORACJA NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU została wyłączona
  • Skategoryzowane jako: Bez kategorii