Duchowość – to pojęcie zazwyczaj kojarzone z życiem zakonnym. Jednakże duchowni – choć niewątpliwie bardziej predysponowani – nie mają wyłączności na duchowość, wręcz przeciwnie powinni być przewodnikami w duchowości świeckich wszystkich stanów. Formacja duchowa duchownych, wsparta na filarze życia zakonnego, szczególnie kontemplacyjnego, jest zatem istotnym filarem życia Kościoła. Św. Franciszek Salezy, pisząc o duchowości, czy pobożności wyraźnie podkreśla, że chodzi o tego samego Ducha Świętego, który kształtuje duchowość odpowiednią do stanu życia, tak, aby wzajemnie złączone stanowiły harmonijną całość Kościoła. Co zatem ma przynieść obchodzony Rok Życia Konsekrowanego? W zmaterializowanym, cybernetycznym świecie, ma najpierw na nowo zwrócić uwagę, że Kościół jest głównie duchowy. Duch Święty i żywa relacja do Boga jest fundamentem życia w ziemskiej pielgrzymce do Boga. Po raz kolejny warto przypomnieć marność ludzkich planów bez Bożego błogosławieństwa. Warto również podkreślić znaczenie dla świata i człowieka życia zakonnego, szczególnie kontemplacyjnego. Papież Franciszek zwraca również uwagę, na małą owocność działań duszpasterskich, które nie są głęboko zakorzenione w duchowości, szczególnie eucharystycznej. Kościół to nie organizacja, charytatywna, stosująca procedury religijne, lecz wspólnota wiary. Nie chodzi o organizację drogi do zbawienia ale o fascynację tą drogą. No i wreszcie ten rok ma odnowić życie modlitwy, adoracji, medytacji, kontemplacji – słowem Ducha.